Στα (πολλά) χρόνια που παίζω μουσική έχω ηχογραφήσει με μετρονόμο 1-2 φορές. Το συναίσθημα που ένοιωσα ήταν κάπως "κλινικό" και αποστειρωμένο, έμαθα να παίζω είτε ζωντανά με άλλους είτε "πάνω" σε δίσκους βινυλίου...αλλά εγώ είμαι αυτοδίδακτος κι επιπροσθέτως ασχολούμαι με μιά κατα βάση λαική μουσική φόρμα (μπλουζ) που δε νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες ;D...μην πω τις αποφεύγει κιόλας...
Είναι τεράστια η διαφορά απο το κάνω μπάντα και παίζουμε μουσική που μας "φτιάχνει" στο είμαι μουσικός πολυσύνθετος κι ενημερωμένος - έτοιμος να υπηρετήσω διαφορετικού τύπου κι αισθητικής δουλειές... Στη δεύτερη περίπτωση το εύρος των ήχων/τεχνικών/στυλ που πρέπει να καλύψει κάποιος είναι τεράστιο και οι απαιτήσεις ατελείωτες.
Αυτό όμως που είναι κοινό για κάθε δημιουργικό μουσικό είναι η διάθεση να ψάχνεις διαρκώς το ποιός είσαι και που βαδίζεις, οπότε μοιραία κατα κάποιο τρόπο θα συναντήσεις στο δρόμο σου πολλά απ'όσα συζητάμε εδώ. Ξανά, είναι στο χέρι μας τι κάνουμε με όσα γνωρίζουμε στη διαδρομή. Μπορεί κάποιος να ξοδέψει μιά ζωη ψάχνοντας για το αν το 2 σε κάποιο ρυθμό πρέπει -ή του ταιριάζει- ν'ακούγεται ελαφρά πιό "πίσω" ή "μπροστά" και αυτές οι αναζητήσεις στη μουσική δεν έχουν τελειωμό, αλλά ούτε και μιά "σίγουρη" απάντηση. Για μένα, το να μπορείς να "φρενάρεις" ή να "επιταχύνεις" κατα βούληση αποτελεί ίσως το δυσκολότερο επίτευγμα στον τομέα του ρυθμού.
Δεν είμαι ειδικός, έχω την εντύπωση όμως πως οι πλείστοι μουσικοί απο φυσικού τους έχουν την τάση να "τρέχουν". Εκείνοι που ασυναίσθητα "τραβάνε" είναι μειοψηφία. Το "καθιστό" feeling είναι κάτι που πολλοί ροκ/μπλουζ μουσικοί ζητούν και είναι αρκετά δύσκολο να το βρούν. Βοηθάει πολύ σ'αυτό που αποκαλείται restrained παίξιμο και -τουλάχιστον στα μπλουζ- προσδίδει γοητεία και ίσως "μαγκιά" επιτρέψτε μου να πω ;D.
Απο την άλλη, δεν είναι
πάντα το ζητούμενο...κόλαση >

...
Κι ένα τελευταίο. Οι ηχογραφήσεις του παιξίματος μας είναι σπουδαία βοήθεια για να καταλαβαίνουμε καλύτερα κάποια πράγματα...όμως...ακόμα κι εδώ το πεδίο αναζητήσεων είναι αέναο. Γιατί τα μηχανήματα και οι μετρήσεις μπορεί να δείχνουν αναντίρρητα κάποια αποτελέσματα, η μουσική όμως είναι -εκτός απο μετρήσεις, σύμβολα και νούμερα - και
αίσθηση... Μου έχει συμβεί η αίσθηση να είναι υπέροχη αλλά -καταγεγραμμένα- το αποτέλεσμα με ψεγάδια και τούμπαλιν...
Εν κατακλείδι, δεν υπάρχει κάποιος ασφαλής δρόμος παρά το ειλικρινές και ανιδιοτελές ενδιαφέρον για την ίδια τη μουσική, τα μέσα και τους εκφραστές της.
Καλό είναι να θυμόμαστε όμως, πως σ'αυτό το ταξίδι δεν υπάρχει τερματικός σταθμός.