@Dreamdancer
Πολλά από τα παραδείγματα που φέρνεις, παραπέμπουν στον αθλητισμό. I rest my case.
Επίσης, είναι αυτοί που παίζουν μπαλαντούλες στα γκομενάκια που ΕΧΟΥΝ τα γκομενάκια... ενώ οι περισσότεροι shredders συνήθως μένουν με... τη χήρα... (με "ει"). Και δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι απίθανα τεχνικοί παίκτες δεν μπορούν να σταυρώσουν ΕΝΑ τραγούδι που να αρέσει στον κόσμο. I rest my case again.
@noe13
Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστός και λάθος... Θα σου πω μια γνώμη: αν προσπαθείς να βγάλεις ένα σόλο, ένα ριφ, ή ο,τιδήποτε και βλέπεις ότι δεν σου βγαίνει μπορείς να κάνεις μια "ασκησούλα" βασισμένη στο πιο δύσκολο μέρος (εγώ το κάνω ακόμα και μ'αυτά που γράφω, και δε μου βγαίνουν με την πρώτη).
Δοκιμάζεις λοιπόν να παίξεις αυτό το πέρασμα, αρχίζοντας αργά, με διάφορες δακτυλοθεσίες (αν γίνεται), και σε διάφορες θέσεις της ταστιέρας. Μετά δοκιμάζεις και με διαφορετικό ρυθμό. Ασχολείσαι δηλ. μ'αυτό που πραγματικά δεν μπορεί να ακολουθήσουν τα δάκτυλά σου (και, βασικά, το νευρικό σου σύστημα), για μισή ώρα, μια ώρα, μια μέρα... όχι παραπάνω. Μετά το ξεχνάς και ασχολείσαι με κάτι άλλο.
Βάζω στοίχημα ότι, αν πιάσεις την κιθάρα σε μια εβδομάδα, θα μπορείς να το παίζεις πολύ πιο κοντά στο "ιδανικό".
Η διαφορά με τη φιλοσοφία "ασκούμαι σε όλα τα πιθανά δύσκολα σενάρια για να είμαι έτοιμος" είναι πως στην τελευταία, απλά χάνεις το χρόνο σου κάνοντας ασκήσεις. Επαναλαμβάνω, αυτά είναι κόλπα της τελευταίας εικοσαετίας, που προσπαθούν να προσαρμόσουν την μελέτη της κιθάρας σε ανάλογες πρακτικές για το βιολί. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι τιμητές τέτοιων μεθοδολογιών είναι neo-classical shredders. Όμως, νομίζω, ότι ο μέσος κιθαρίστας απέχει πολύ στη φιλοσοφία από τον μέσο βιολονίστα.