Ledge
Της παρέας
Καλημέρα σας! Με αφορμή την παράσταση της Αντιγόνης που έτυχε να παρακολουθήσω χθες σ' ένα αμφιθέατρο μιας επαρχιακής πόλης της Ελλάδος, θα ήθελα να σας αναφέρω την εμπειρία μου όχι από την ίδια την παράσταση, αλλά από τη συμπεριφορά του κοινού πριν και κατά τη διάρκεια αυτής. Θα ήθελα την άποψή σας πάνω στο θέμα, αν είχατε παρόμοιες εμπειρίες και αν θα μπορούσε να άλλαζε όλη αυτή η κατάσταση. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο.
Αφού λοιπόν, περιμέναμε στην κλειστή είσοδο, ένας νεαρός μας προειδοποιεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες. Μας συνιστά να μη δημιουργήσουμε πανικό, να μην σπρωχτούμε και να είμαστε με το εισιτήριο στο χέρι. Εντάξει, οκ, την Αντιγόνη θα δεις, δε θα δεις τους Stones στο Καλλιμάρμαρο, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να σφηνώνεις το σώμα σου στο ελάχιστο κενό που υπάρχει μεταξύ εμού και του μπροστινού μου. Εκείνη την ώρα ήμασταν 30 άτομα που περιμέναμε, δε θα έχανε η θεια τη VIP θέση, που ούτως ή άλλως δεν υπήρχε.
Μετά κόπων και βασάνων, μπαίνουμε μέσα στο αμφιθέατρο. Κάθομαι σε μια θέση πλάγια της σκηνής, στην τρίτη σειρά. Σκηνή εδώ θα ονομαστεί καταχρηστικά ο χώρος που κανονικά λέγεται ορχήστρα στα αρχαία θέατρα. Ο κόσμος συνεχίζει να εισέρχεται. Κάποια στιγμή, κάθονται δύο κοπελιές στη δεύτερη σειρά. Η μία αποφασίζει να πάει στο κυλικείο που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά της σκηνής, και ναι, σωστά μαντέψατε, ακολουθεί τον συντομότερο δρόμο: μέσα από τη σκηνή, κι αυτό, αφού το ανακοίνωσε χαμογελώντας στη φίλη της "Θα ανέβω και στη σκηνή!". Ένας άμοιρος ηχολήπτης της λέει "όχι μέσα από τη σκηνή, κυρία μου!", αλλά η αποφασισμένη φίλη μας ούτε καν γύρισε να τον κοιτάξει. Στη δε επιστροφή, κατά έναν περίεργο τρόπο, αποφάσισε να επιστρέψει χρησιμοποιώντας τον διάδρομο. Βέβαια, για να ανέβει στη δεύτερη σειρά, δε χρησιμοποίησε τον παρακείμενο διάδρομο, αλλά πάτησε κανονικά στα καθίσματα της πρώτης θέσης, γιατί ποιός κάνει τον γύρο τώρα μέχρι εκεί;;;
Κόσμος συνεχίζει να έρχεται. Άλλοι με σακούλες που με το περιεχόμενό τους, μπορείς να κάνεις πικ νικ για τέσσερα άτομα. Μπύρες, ποπ κορν, σάντουιτς κλπ, γιατί ο Έλληνας νομίζει ότι βρίσκεται στον καναπέ του σπιτιού του κι έχει βάλει dvd, αφού παρήγγειλε πίτσα... Κάποια στιγμή, ακούγεται από τα ηχεία η γνωστή ανακοίνωση ότι "η παράσταση ξεκινάει εντός ολίγου, παρακαλούμε απενεργοποιήστε τα κινητά σας, απαραγορεύεται η βιντεοσκόπηση και η λήψη φωτογραφιών''. Κι εκεί ακούω τη διπλανή μου να λέει στο τηλέφωνο: "Μόλις φτάσεις, κάνε αναπάντητη, για να βγω να σου δώσω το εισιτήριο". Το κλείνει κι ύστερα από δυο λεπτά σβήνουν τα φώτα, οι ηθοποιοί του χορού βγαίνουν στη σκηνή και αρχίζουν να απαγγέλουν τα πρώτα λόγια. Κι ενώ σε όλα τα θέατρα του κόσμου, άπαξ και αρχίσει η παράσταση, σταματά η προσέλευση του κοινού, όχι φίλε μου!! Στο Ελλάντα όχι μόνο δεν έχουμε αντίληψη του χώρου στον οποίο βρισκόμαστε, αλλά έχουμε και μια απίστευτη άνεση με τη συμπεριφορά μας. Θεατές να φτάνουν ένα τέταρτο μετά και να σηκώνουν ολόκληρη σειρά για να περάσουν. Ποπ κορν να μασουλιούνται ακατάπαυστα, σακούλες ανακατεύονται μέχρι να βρούμε τα μπισκότα, σχόλια στον διπλανό μας για το έργο, σχόλια στον διπλανό μας για άσχετα θέματα, ενασχόληση με το κινητό, φωτογραφίες από την παράσταση, βίντεο, ξεχασμένο κινητό με ήχο κλήσης, το οποίο όχι μόνο δεν το κλείνει, αλλά απαντάει κιόλας, και το κορυφαιότερο όλων: μία κυρία να κάνει σήμα μέσα στο σκοτάδι στην απέναντι πλευρά με τη φωτεινή οθόνη του κινητού, κατά τη διάρκεια της παράστασης, σε κάποιον γνωστό της για να ξέρει που να πάει για να τη βρει. Προσθέτοντας σε αυτή την κατάσταση και ανήλικα παιδιά που δεν φταίνε σε κάτι, αλλά έχουν την αντίληψη ότι το θέατρο είναι ένας διαφορετικός παιδότοπος, έχετε πλήρη εικόνα της συμπεριφοράς του κοινού.
Η ερώτηση: Και τί κάνεις για όλα αυτά; Αξίζει να ασχοληθεί κανείς π.χ. να κάνει μια παρατήρηση στον διπλανό του μετά την παράσταση; Προσωπικά, το απέφυγα, γιατί πιστεύω ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτό που με θλίβει, είναι ότι ενώ στη χώρα μας ακολουθούμε οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά με απόλυτη άνεση, όταν βρισκόμαστε στο εξωτερικό, όπου οι νόμοι είναι νόμοι, περηφανευόμαστε για την καθαριότητα και για το επίπεδο. Δυστυχώς, έχουμε αιώνες δρόμου ακόμα.
Αφού λοιπόν, περιμέναμε στην κλειστή είσοδο, ένας νεαρός μας προειδοποιεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες. Μας συνιστά να μη δημιουργήσουμε πανικό, να μην σπρωχτούμε και να είμαστε με το εισιτήριο στο χέρι. Εντάξει, οκ, την Αντιγόνη θα δεις, δε θα δεις τους Stones στο Καλλιμάρμαρο, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να σφηνώνεις το σώμα σου στο ελάχιστο κενό που υπάρχει μεταξύ εμού και του μπροστινού μου. Εκείνη την ώρα ήμασταν 30 άτομα που περιμέναμε, δε θα έχανε η θεια τη VIP θέση, που ούτως ή άλλως δεν υπήρχε.
Μετά κόπων και βασάνων, μπαίνουμε μέσα στο αμφιθέατρο. Κάθομαι σε μια θέση πλάγια της σκηνής, στην τρίτη σειρά. Σκηνή εδώ θα ονομαστεί καταχρηστικά ο χώρος που κανονικά λέγεται ορχήστρα στα αρχαία θέατρα. Ο κόσμος συνεχίζει να εισέρχεται. Κάποια στιγμή, κάθονται δύο κοπελιές στη δεύτερη σειρά. Η μία αποφασίζει να πάει στο κυλικείο που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά της σκηνής, και ναι, σωστά μαντέψατε, ακολουθεί τον συντομότερο δρόμο: μέσα από τη σκηνή, κι αυτό, αφού το ανακοίνωσε χαμογελώντας στη φίλη της "Θα ανέβω και στη σκηνή!". Ένας άμοιρος ηχολήπτης της λέει "όχι μέσα από τη σκηνή, κυρία μου!", αλλά η αποφασισμένη φίλη μας ούτε καν γύρισε να τον κοιτάξει. Στη δε επιστροφή, κατά έναν περίεργο τρόπο, αποφάσισε να επιστρέψει χρησιμοποιώντας τον διάδρομο. Βέβαια, για να ανέβει στη δεύτερη σειρά, δε χρησιμοποίησε τον παρακείμενο διάδρομο, αλλά πάτησε κανονικά στα καθίσματα της πρώτης θέσης, γιατί ποιός κάνει τον γύρο τώρα μέχρι εκεί;;;
Κόσμος συνεχίζει να έρχεται. Άλλοι με σακούλες που με το περιεχόμενό τους, μπορείς να κάνεις πικ νικ για τέσσερα άτομα. Μπύρες, ποπ κορν, σάντουιτς κλπ, γιατί ο Έλληνας νομίζει ότι βρίσκεται στον καναπέ του σπιτιού του κι έχει βάλει dvd, αφού παρήγγειλε πίτσα... Κάποια στιγμή, ακούγεται από τα ηχεία η γνωστή ανακοίνωση ότι "η παράσταση ξεκινάει εντός ολίγου, παρακαλούμε απενεργοποιήστε τα κινητά σας, απαραγορεύεται η βιντεοσκόπηση και η λήψη φωτογραφιών''. Κι εκεί ακούω τη διπλανή μου να λέει στο τηλέφωνο: "Μόλις φτάσεις, κάνε αναπάντητη, για να βγω να σου δώσω το εισιτήριο". Το κλείνει κι ύστερα από δυο λεπτά σβήνουν τα φώτα, οι ηθοποιοί του χορού βγαίνουν στη σκηνή και αρχίζουν να απαγγέλουν τα πρώτα λόγια. Κι ενώ σε όλα τα θέατρα του κόσμου, άπαξ και αρχίσει η παράσταση, σταματά η προσέλευση του κοινού, όχι φίλε μου!! Στο Ελλάντα όχι μόνο δεν έχουμε αντίληψη του χώρου στον οποίο βρισκόμαστε, αλλά έχουμε και μια απίστευτη άνεση με τη συμπεριφορά μας. Θεατές να φτάνουν ένα τέταρτο μετά και να σηκώνουν ολόκληρη σειρά για να περάσουν. Ποπ κορν να μασουλιούνται ακατάπαυστα, σακούλες ανακατεύονται μέχρι να βρούμε τα μπισκότα, σχόλια στον διπλανό μας για το έργο, σχόλια στον διπλανό μας για άσχετα θέματα, ενασχόληση με το κινητό, φωτογραφίες από την παράσταση, βίντεο, ξεχασμένο κινητό με ήχο κλήσης, το οποίο όχι μόνο δεν το κλείνει, αλλά απαντάει κιόλας, και το κορυφαιότερο όλων: μία κυρία να κάνει σήμα μέσα στο σκοτάδι στην απέναντι πλευρά με τη φωτεινή οθόνη του κινητού, κατά τη διάρκεια της παράστασης, σε κάποιον γνωστό της για να ξέρει που να πάει για να τη βρει. Προσθέτοντας σε αυτή την κατάσταση και ανήλικα παιδιά που δεν φταίνε σε κάτι, αλλά έχουν την αντίληψη ότι το θέατρο είναι ένας διαφορετικός παιδότοπος, έχετε πλήρη εικόνα της συμπεριφοράς του κοινού.
Η ερώτηση: Και τί κάνεις για όλα αυτά; Αξίζει να ασχοληθεί κανείς π.χ. να κάνει μια παρατήρηση στον διπλανό του μετά την παράσταση; Προσωπικά, το απέφυγα, γιατί πιστεύω ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτό που με θλίβει, είναι ότι ενώ στη χώρα μας ακολουθούμε οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά με απόλυτη άνεση, όταν βρισκόμαστε στο εξωτερικό, όπου οι νόμοι είναι νόμοι, περηφανευόμαστε για την καθαριότητα και για το επίπεδο. Δυστυχώς, έχουμε αιώνες δρόμου ακόμα.
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
;D ;D
(σφαζοντας τα εργα τους με παρωχημενες και εκτος τοπου και χρονου "εκτελεσεις" των εργων τους ;D) γινεται οντως της φοντανας αλλα για να πουμε και του στραβου το δικιο στην ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ της φοντανας γινοτανε ετσι κι αλλιως ;D (το θεατρο ηταν ενα ΛΑΙΚΟ μεσον διασκεδασης και οι θεατες συμμετηχαν ενεργα με μπινελικια,αποδοκιμασιες και επιδοκιμασιες και λοιπες αλλες...γλαφυρες ενεργειες στην παρασταση...ενω φυσικα ΕΤΡΩΓΑΝ ΣΑΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ τα... κεφτεδακια που κουβαλουσαν μαζι τους ;D)
