sfaku είπε:
Η δισκογραφία έχει σκοπό τη δημιουργία και όχι το διαγωνισμό.
Αυτό πες το στον Malmsteen. ;D
Νταξ πλάκα κάνω.
Πάντως μια που ο φίλτατος sfaku διευρύνει το θέμα έχω να προσθέσω κάτι αφού έγινε και κουβέντα περί απόλυτων απόψεων:
Όποιος έχει διαβάσει την αυτοβιογραφία του Miles Davis και/ή έχει δει και την ταινία Bird με τη ζωή του Charlie Parker (με τον φοβερό Forest Whitaker), γνωρίζει ότι στα κλαμπς της Νέας Υόρκης των μέσων της δεκαετίας του 1940 όπου ξεκινούσε το ρεύμα της bebop, επί σκηνής διεξάγονταν συχνά jams, μεταξύ κολοσσών της τζαζ. Ο σκοπός αυτών των jams δε, ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό ανταγωνιστικός και υπήρχε και πόρισμα για το ποιος ήταν καλύτερος. Αν δε, ανέβαινες και δεν "έπαιζες", έπεφτε τρελό γιουχάισμα από κάτω.
Θέλω να πω ότι και η "πολιτικώς ορθή" άποψη περί μη σύγκρισης και μη ύπαρξης καλύτερου - χειρότερου και ότι η μουσική δεν είναι διαγωνισμός κλπ., σκοντάφτει κι αυτή σε κάτι εμποδιάκια της ιστορίας. Επίσης είμαι σίγουρος ότι αν κανείς ψάξει και σε άλλα (λαϊκά κυρίως) είδη, θα βρει κι εκεί ανάλογα παραδείγματα.
Αναφέρω τα παραπάνω, όχι προκειμένου να προωθήσω τη μία άποψη ή την άλλη, αλλά διότι η μουσική που έχει ως δημιουργούς και αποδέκτες εμάς, εκτίθεται και στα "ελαττώματα" του ανθρωπίνου είδους, ένα από τα οποία είναι και η ανάγκη αναγωγής της υποκειμενικής αλήθειας σε αντικειμενική όπως και η προσπάθεια μέτρησης εννοιών που ανήκουν στη σφαίρα του πνεύματος ας πούμε, σε κιλά, δευτερόλεπτα, μέτρα, νιούτον, αμπέρ, ντεσιμπέλ και πάει λέγοντας.
).
