Ορχηστρικά κομμάτια - Σε ποιους απευθύνονται?

[gkourmoul1]

Σήμερα στο αυτοκίνητο άκουγα κάποια ορχηστρικά κομμάτια (Petrucci, timmons, govan κλπ). Προσπαθούσα να καταλάβω εάν το target group των κομματιών αυτών είναι μουσικοί και κιθαρίστες, ή είναι μεγαλύτερο σε πληθυσμό, πιάνοντας και τους απλούς μουσικόφιλους. Εγώ μπορώ να κατανοήσω κάποια στοιχεία στην αρμονία, στις δυναμικές, στον τρόπο που δομείται το κομμάτι, στο φραζάρισμα. Μπορώ, ως έναν βαθμό, να εκτιμήσω αυτό που ακούω.
Ένας μουσικόφιλος, που δεν έχει σχέση με θεωρίες, όργανα κλπ, πως μπορεί να το εκτιμήσει? Όλα αυτά που ακούμε σε ένα άλμπουμ όπως το LTE3, μπορεί να τα συλλάβει ο καθένας? Αυτό το άλμπουμ είναι για το ευρύ κοινό που γουστάρει Dream theater? Αντέχουν την μη ύπαρξη φωνητικών? Δεν τους είναι βαρετή αυτή η πολυπλοκότητα στα πάντα, χωρίς νόημα πολλές φορές? Και εάν ισχύει αυτό, πως μπαίνουν κάποιοι πασίγνωστοι μουσικοί στην διαδικασία να διαθέσουν χρόνο και χρήμα για τους ακούει μόνο ένα μικρό κομμάτι της πίτας (πιθανότατα φανατικοί του είδους)?

Ποια είναι η αποψή σας?

 

[Άγιος]

Γιώργο βάλε μερικά παραδείγματα κομματιών που τα θεωρείς ορχηστρικά να σου πω σε ποιους απευθύνονται

 

[Nekkon]

Νομίζω είναι αναλόγως τον καλλιτέχνη. Οι Dream Theatre απευθύνονται σε κοινό που τους ακούει για την πολυπλοκότητα στη σύνθεση. Ο Cory Wong απευθύνεται σε κοινό που τον ακούει για να κουνηθεί. Άκουγα τον Mateus Asato που έλεγε ακολουθεί τον κανόνα 80/20, δηλαδή να απευθύνεται 80% σε μη κιθαρίστες και 20% σε κιθαρίστες, ώστε και να κάνει το κομμάτι του, αλλά να μην ακούγεται το κομμάτι σαν άσκηση (πχ Paul Gilbert, δεν μπορώ να ακούσω με την καμία, πολύ ανεβοκατέβασμα 3 notes per string βρε αδερφάκι μου)...

 

[gkourmoul1]

Πχ όλα τα LTE albums (Petrucci κλπ). Ποιος μη μουσικός θα αντέξει να τα ακούσει?

 

[Nekkon]

Κοίτα πάντως μεγάλο κομμάτι της jazz είναι ορχηστρική. Οι jazzόφιλοι είναι και μουσικόφιλοι. Αλλά λίγοι. Και το ξέρουν οι καλλιτέχνες

 

[Terry RoscoeBeck5]

το target group των κομματιών αυτών είναι μουσικοί και κιθαρίστες

Κατά την άποψη μου, όσο πιο περίπλοκα, τεχνικά, "μπουρδουκλωμένα" και όλα τα σχετικά, είναι τα παιξίματα, τότε το κοινό συντριπτικά είναι αυτοί που αναφέρεις.

Βέβαια, είναι λίγο πιο "κομπλικέ" το θέμα. Για παράδειγμα, τον Ιούλιο που πήγα στη συναυλία του Tigran Hamasyan - ορχηστρική μουσική, βαριά και ασήκωτη για "απαίδευτα ώτα"- ναι μεν υπήρχαν πολλοί μουσικοί στο κοινό, αλλά υπήρχε και "κανονικός" κόσμος. Απλά θεωρώ ότι ήταν "εκπαιδευμένος" μουσικά (σαν ακροατής).

 

[cos_dr]

Σήμερα στο αυτοκίνητο άκουγα κάποια ορχηστρικά κομμάτια (Petrucci, timmons, govan κλπ). Προσπαθούσα να καταλάβω εάν το target group των κομματιών αυτών είναι μουσικοί και κιθαρίστες, ή είναι μεγαλύτερο σε πληθυσμό, πιάνοντας και τους απλούς μουσικόφιλους. Εγώ μπορώ να κατανοήσω κάποια στοιχεία στην αρμονία, στις δυναμικές, στον τρόπο που δομείται το κομμάτι, στο φραζάρισμα. Μπορώ, ως έναν βαθμό, να εκτιμήσω αυτό που ακούω.
Ένας μουσικόφιλος, που δεν έχει σχέση με θεωρίες, όργανα κλπ, πως μπορεί να το εκτιμήσει? Όλα αυτά που ακούμε σε ένα άλμπουμ όπως το LTE3, μπορεί να τα συλλάβει ο καθένας? Αυτό το άλμπουμ είναι για το ευρύ κοινό που γουστάρει Dream theater? Αντέχουν την μη ύπαρξη φωνητικών? Δεν τους είναι βαρετή αυτή η πολυπλοκότητα στα πάντα, χωρίς νόημα πολλές φορές? Και εάν ισχύει αυτό, πως μπαίνουν κάποιοι πασίγνωστοι μουσικοί στην διαδικασία να διαθέσουν χρόνο και χρήμα για τους ακούει μόνο ένα μικρό κομμάτι της πίτας (πιθανότατα φανατικοί του είδους)?

Ποια είναι η αποψή σας?

Η άποψή μου είναι απλή: η μουσική είναι μια γλώσσα που δεν απαιτεί εγχειρίδιο χρήσης. Ο κόσμος που ακούει μουσική όπως αυτή των Petrucci ή των Liquid Tension Experiment, χωρίς να έχει μουσικές γνώσεις, δεν την ακούει για να την αναλύσει. Την ακούει για να αισθανθεί.

Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει θεωρία μουσικής, δεν θα αντιληφθεί ένα solo του Guthrie Govan ως μια σειρά από τεχνικές. Θα το νιώσει ως μια ιστορία που του αφηγείται η κιθάρα. Δεν θα προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσει τις πολυρυθμίες του Portnoy, αλλά θα αφεθεί στον ρυθμικό παλμό και στην ενέργεια που βγάζει.

Αυτό φαίνεται άλλωστε και στις συναυλίες, όπου βλέπεις ανθρώπους να αντιδρούν με κάθε πιθανό τρόπο: άλλοι χτυπιούνται, άλλοι ουρλιάζουν, άλλοι εκστασιάζονται. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, αντιδρούν στα γρήγορα σόλο και στα περίπλοκα ρυθμικά μέρη μιμούμενοι με τα χέρια ή με το κεφάλι τους τις κινήσεις που κάνουν οι μουσικοί, παρόλο που δεν γνωρίζουν τίποτα από θεωρία.

Αυτή η μουσική είναι γεμάτη συναίσθημα και ατμόσφαιρα. Η ένταση, οι δυναμικές αλλαγές, η μελωδική γραμμή, όλα αυτά επικοινωνούν απευθείας με τον ακροατή, παρακάμπτοντας τη λογική ανάλυση. Το γεγονός ότι ένα άλμπουμ όπως το LTE3 έχει τόσο μεγάλη επιτυχία, αποδεικνύει ότι η απουσία φωνητικών δεν είναι πρόβλημα. Αντίθετα, μπορεί να αποτελεί πρόκληση για τον ακροατή να εστιάσει αποκλειστικά στη μουσική.

Οι μουσικοί, άλλωστε, δεν δημιουργούν μόνο για να γεμίσουν τα στάδια. Δημιουργούν γιατί έχουν την ανάγκη να εκφραστούν, να εξερευνήσουν και να παίξουν. Και αυτό το πάθος, αυτή η ενέργεια, είναι κάτι που το κοινό – μουσικοί και μη – το αντιλαμβάνεται και το εκτιμά.

Για εμένα, η μουσική αυτή είναι για όλους, γιατί, στο τέλος της ημέρας, η πιο ισχυρή γλώσσα είναι η γλώσσα της καρδιάς.

 

[Terry RoscoeBeck5]

Ας το πάρουμε και αλλιώς... Δεν είναι τυχαίος ο όρος "μουσική για μουσικούς".
Οι LTE και πολλοί απ' αυτούς που αναφέρθηκαν εμπίπτουν κατά κύριο λόγο στην κατηγορία "μουσική για μουσικούς".

Άλλα πράγματα θα ενθουσιάσουν έναν μουσικό - ακροατή και άλλα έναν "κανονικό" ακροατή, ο οποίος "κανονικός" ακροατής συνήθως δεν παίρνει χαμπάρι τι είναι αυτό που ενθουσίασε τον μουσικό - ακροατή.

 

[Nekkon]

Βέβαια υπάρχει και η ορχηστρική μουσική στιλ music for non musicians. Πχ οι Hermanos Gutierrez που ακούω τον τελευταίο καιρό έχουν τέλεια ορχηστρική μουσική για να οδηγάς πχ το αμάξι σου και τίποτα επιτηδευμένο

 

[Terry RoscoeBeck5]

Βέβαια υπάρχει και η ορχηστρική μουσική στιλ music for non musicians.

Εννοείται... Η οποία ήταν απαραίτητη "συνθήκη" (παλιά) για να προσεγγίσεις αυτό που ήθελες να προσεγγίσεις Για παράδειγμα:

 

[Έκτορας]

Εγώ που δεν είμαι μουσικος και δεν σκαμπάζω το παραμικρό από μουσική θεωρία, για να μην τα ξαναγράφουμε, είναι ακριβώς ο,τι έγραψε ο @cos_dr πιο πάνω. Και το λέω εγώ που ΛΑΤΡΕΥΩ την instrumental (κυρίως κιθαριστική) μουσική, σε σημείο που θεωρώ τους στίχους τις περισσότερες φορές, περιττούς.


Γιώργο, το υπέραναλύεις. Και ξεκινάς με δεδομένο ότι η μουσική είναι κάτι που απευθύνεται στο μυαλό. Οχι μόνο, θα έλεγα. Και μάλλον όχι πρωτίστως. Η μουσική απευθύνεται κυρίως στην καρδιά και την ψυχή μας. Έχει να κάνει με τις συχνότητες που συντονίζονται στο μέσα μας, με τις συχνότητες που απλά προσλαμβάνει το αυτί μας και αναλύει ο εγκέφαλος μας. Τα πάντα είναι συχνότητες και συντονισμός. Η μουσική είναι το βιβλίο του σύμπαντος. Ο καθένας μας διαβάζει αυτό που ξέρει και μπορεί.

 

[Έκτορας]

Συζητώντας για instrumental μουσική, κάπου πήρε το μάτι μου ότι τον Νοέμβριο θα είναι η Lari Bassilio στην Αθήνα. Νομίζω πως όποιος γουστάρει αυτό το είδος, θα την εκτιμήσει ιδιαίτερα.

 

[fenderiarhs]

Πρωτιστως απευθυνονται στους δημιουργους τους. Σε αυτους δηλαδη που τζαμαρουν και παιζουν τα κομματια. Εντελως αυταρεσκη και εσωτερικη δημιουργια.

Εαν ομως ειμαστε τυχεροι και το προιον ευχαριστησης των οργανοπαιχτων εχει και μια ποιοτητα και μουσικη αξια που ξεπερναει αυτα της τερψης του μουσικου, οπως για παραδειγμα το one of these days, η το private investigations των D. Straits (ουσιαστικα instrumental ειναι), τοτε ναι, δυνητικα αφορουν περισσοτερους απο τον στενο κυκλο του 'οργανοπαιχτη".

 

[kpeyos]

Ποιος μη μουσικός θα αντέξει να τα ακούσει?

corrected

Όλα αυτά τα πολύ τεχνικά απευθύνονται κυρίως σε αυτοδίδακτους ροκάδες και μετά στο ευρύ κοινό.

Κάποιος που έχει προχωρήσει αρκετά σε ωδεία, έχει δει τον μέσο έφηβο να παίζει Μπαχ στο ακκορντεόν και έχει τριφτεί σε πολύ πιο ενδιαφέροντα ακούσματα, δεν εντυπωσιάζεται από τα motor skills ή τις συνθέσεις του κάθε Petrucci.

 

[Terry RoscoeBeck5]

δεν εντυπωσιάζεται από τα motor skills ή τις συνθέσεις του κάθε Petrucci.

Σωστή παρατήρηση. Από ένα σημείο και πέρα και έχοντας ακούσει με τα καντάρια ανάλογες μουσικές και παίκτες, ο ακροατής χρειάζεται κάποιον που να έχει διανύσει το extra mile - παικτικά ή συνθετικά για να εντυπωσιαστεί.

Και προσωπικά πιστεύω ότι καθώς στο παικτικά έχουμε ακούσει σχεδόν τα πάντα όλα, η σύνθεση μπορεί να "συγκινήσει" περισσότερο τον ακροατή.

 

[gkourmoul1]

Πολύ ενδιαφέρουσες όλες οι απόψεις. Είναι πολλά τα είδη ορχηστρικής μουσικής. Όσο πιο πολύπλοκα και "δύσπεπτα" είναι, τόσο απομακρύνονται από το ευρύ κοινό. Από την άλλη, όσο πιο ξεκάθαρα και φιλικά προς το αυτί, τόσο πιο ευρεία αποδοχή έχουν.

Για μένα όλα αυτά τα πολύ τεχνικά απευθύνονται κυρίως σε αυτοδίδακτους ροκάδες και μετά στο ευρύ κοινό. Κάποιος που έχει προχωρήσει αρκετά σε ωδεία, έχει δει τον μέσο έφηβο να παίζει Μπαχ στο ακκορντεόν και έχει τριφτεί σε πολύ πιο ενδιαφέροντα ακούσματα, δεν εντυπωσιάζεται από τα motor skills ή τις συνθέσεις του κάθε Petrucci.

Αυτό έχει μια μεγάλη δόση αλήθειας, νομίζω. Η άλλη πλευρά του νομίσματος. Ο καλλιεργημένος μουσικός δεν εντυπωσιάζεται και δεν βρίσκει και τόσο ενδιαφέρον, πολλές φορές, στην υπερβολή και στο να κινείται μια ορχήστρα στο όριο, ακατάπαυστα.

 

[Έκτορας]

Άρα για να συνοψίζουμε την απάντηση στο νήμα: Σε εμένα. Απευθύνονται σε εμένα.



Ακούω σήμερα, όπως και τακτικά, στην δουλειά instrumental guitar-oriented μουσική. Μια λίστα από τους καλλιτέχνες που μου κρατάνε συντροφιά :

Satriani
Vai
Eric Johnson
Nick Johnston
Gutthrie Govan
Jack Tharammat
Nili Brosh
Lari Basillio
Neil Zaza
Andy Wood
Andy Timmons
Mr. Fastfinger

...για όποιον θέλει να εντρυφήσει περισσότερο στο είδος.

 

[TamTam Radio]

Η instrumental μουσική -ανεξαρτήτως είδους - από τον Paganini ή τον Βach μέχρι τον Hendrix, τον Mike Oldfield, τον Μingus, τον Charlie Parker, τον Rene Aubry ή τον Μax Richter, δεν είναι απαραίτητο να εμπεριέχει επίδειξη δεξιοτεχνίας.
Το να δημιουργείς ατμόσφαιρες που δεν μπορεί κανείς άλλος να δημιουργήσει με τον τρόπο που το κάνεις εσύ, εκτός από καλλιτεχνική ταυτότητα, συνιστά κι αυτό ενός κάποιου είδους δεξιοτεχνία.

Δυο αγαπημένα μου "ορχηστρικά" που μου ήρθαν τυχαία στο μυαλό

 

[Nekkon]

Όταν βάλεις λόγια σε ένα τραγούδι, εξ ορισμού η φωνή αποκτά περίοπτη θέση και είναι το επίκεντρο του τραγουδιού. Όταν τα αφαιρέσεις, η προσοχή στρέφεται αποκλειστικά στη μουσική

 

[WrTsXxx]

Ίσως ο τίτλος να έπρεπε να είναι "κιθαριστική ροκ ορχηστρική μουσική" ή κάτι τέτοιο, γιατί το σκέτο "ορχηστρική" είναι υπερβολικά ευρύ και η συζήτηση ξεφεύγει.

δεν είναι απαραίτητο να εμπεριέχει επίδειξη δεξιοτεχνίας.

Συμφωνώ απολύτως.