WilliamSats
Ενεργό μέλος
Πολλές οι συζητήσεις γύρω απ’τα ξύλα και τα μουσικά όργανα, που έχουν γίνει εδώ μέσα ανά καιρούς.
Οι περισσότερες έχουν καταλήξει σε διαμάχες μεταξύ των wood-fans και των μαγνητο-fans, άλλοι είναι ακόμα μπερδεμένοι για το τι πραγματικά ισχυεί και πιο απ’τα δύο παίζει ρόλο στον τελικό ήχο ενός μουσικού οργάνου.
Το παρόν, δεν θέλει να ανάψει (κι’άλλες) φωτιές, καθώς ο γράφων είναι υποστηρικτής της άποψης οτι και τα δύο παίζουν ρόλο (ξύλα & μαγνήτες, άντε και ενισχυτές).
Εδώ λοιπόν θα πω μερικά πράγματα που έχουν να κάνουν με τα πιο συνηθισμένα (και μη) ξύλα που χρησημοποιούνται στην οργανοποιία.
Θα τα χωρίσω σε 2 κατηγορίες που αφορούν
Α) Μπράτσα
Β) Σώματα
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν απο τα:
Μπράτσα:
Maple ή Hard Maple:
Είναι το πιο κλασσικό ξύλο που βρίσκουμε σε μπράτσα και χρησημοποιείτε κυρίως σαν ό βασικός κορμός του μπράτσου, αλλά και σαν ένα κομμάτι αοτελόντας μαζί και την ταστιέρα.
Χαρακτηριστικά του είναι το κρεμώδες λευκό του χρώμα και τα ωραία “νερα” που δίνει ανάλογα με το πως θα κοπεί ο κορμός. Ο ήχος του είναι καθαρός, διαυγής και πρίμος.
Birdseye Maple:
Ανήκει στην ίδια οικογένεια με το κλασσικό maple, αλλά έχει ως κύρια διαφορά τα διάσπαρτα σαν μάτια (εξού και το birdseye) νερά. Άλλη μία διαφορά με το κλασσικο maple είναι η τιμή του, αφού ως πιο σπάνιο είναι και ακριβότερο. Στον ήχο δεν υπάρχουν διαφορές με το maple ή το hard maple.
Rosewood:
Αν και το βρίσκουμε συνήθως σε ταστιέρες ή πλαϊνά & πίσω καπάκια σε ακουστικές το rosewood αποτελεί μία “εξωτική” πρόταση για μπράτσο, είτε ως βασικό κορμό, είτε σαν ένα κομμάτι μπράτσο-ταστιέρα.
Το χρώμα του και τα νερά του ποικίλουν ανάλογα με είδος του, οπότε μπορούμε να το βρούμε απο ανοιχτό καφέ, σκούρο μώβ, μέχρι και σκούρο καφέ με κίτρινα προς πορτοκαλί νερά.
Ο ήχος του είναι μαλακός και ζεστός (σε σχέση με το maple) με αρκετό sustain.
Επίσης τα μπράτσα που φτιάχνονται απο rosewood κατά 99% δεν έχουν βερνίκι (όπως οι ταστιέρες).
Brazilian Rosewood:
Το έβαλα ξεχωριστά για να τονίσω τους λόγους για τους οποίους χρησημοποιείτε μόνο για ταστιέρες και αυτός δεν είναι άλλος απο το βάρος του, όπου σε σχέση με το απλό rosewood είναι κατά 30%-40% βαρύτερο, επίσης είναι και η τιμή, αλλά αυτό δεν μας αφορά εδώ.
Mahogany:
Το νούμερο 2 κλασσικό ξύλο για μπράτσο, που υιοθετήθηκε κυρίως απ’την Gibson και τους κατασκευαστές κλασσικών οργάνων και έπειτα απο πολλούς άλλους.
Οι λόγοι που το έκαναν δημοφιλή είναι η ευκολία στην επεξεργασία αφού είναι μαλακό και δεν σπάει στο ρουτάρισμα, το μικρό του βάρος, ο ζεστός αλλά και παχύς ήχος του.
Το χρώμα του είναι κοκκινίζον καφέ με πολύ λεπτά νερά.
Το mahogany δεν θα το βρούμε σε ρόλο ταστιέρας επειδή είναι αρκετά μαλακό σε σχέση με τα υπόλοιπα και γι’αυτό το λόγο είναι πάντα βερνικομένο.
Padouk:
Το Padouk είναι μία εξωτική εναλακτική λύση του mahogany , με το χρώμα του να κινείτε σε τόνους πορτοκαλί προς καφέ και τον ήχο του σχεδόν ίδιο με το μαόνι.
Purpleheart:
Όπως λέει και η ονομασία του, είναι ένα ανοιχτό μωβ ξύλο με χονδροειδής νερά και υψηλή πυκνότητα, αλλά αφήνει εύκολα σημάδια (απο ιδρώτα κλπ), οπότε και το βρίσκουμε μόνο βερνικομένο.
Ο ήχος του είναι διαυγής και πρίμος, αλλά όχι τόσο όσο το maple.
Ebony:
Ο γνωστός έβενος, ένα ξύλο πολύ σκληρό και βαρύ ως επι το πλείστο, αλλά με ποικιλίες που μπορούν να χρησημοποιηθούν για μπράτσο, όπως το “Macassar”. Το macassar αν και ανήκει στην οικογένεια των έβενων έχει διαφορές στα νερά και στο χρώμα, αλλά σχεδόν ίδιο ήχο με τον κλασσικό έβενο
Ο κλασσικός έβενος έχει πολύ σκούρο καφέ, μέχρι και καφέ-μαύρο χρώμα.
Ο ήχος του είναι πάρα πολύ διαυγής και πρίμος, που σε μερικές περιπτώσεις (ανάλογα την ποιότητα) είναι πιο πρίμος και απ’το maple.
Macassar
Ebony
Pau Ferro:
Έγινε γνωστό απο τις ταστιέρες του Stevie Ray Vaughan. Παρ’όλα αυτά εκτός απο ταστιέρα μπορεί να υπάρξει και σαν μπράτσο. Το χρώμα του είναι μέτριο καφέ (σαν ανοιχτόχρωμο rosewood), με πολύ λεπτά νερά και μαλακή αίσθηση στο χέρι. Ο ήχος του βρίσκετε μεταξύ του maple και του mahogany.
Bubinga:
Γνωστό απ’τα μπάσσα της warwick, το Bubinga (όχι η Bubinga), είναι ένα δύσκαμπτο ξύλο, με καφέ χρώμα και σκούρα κόκκινα νερά.
Ο ήχος του χαρακτηρίζεται απο τα καθαρά μεσσαία και βαριά μπάσσα.
Wenge:
Ο αντικαταστάτης του έβενου. Σκούρο καφέ με μαύρα πυκνά νερά. Αρκετά σκληρό ξύλο που δουλεύεται δύσκολα.
Ο ήχος του είναι κατά βάση μεσσαίος, αλλά και με ζεστά μπάσσα.
Koa:
Η Κόα, είναι άλλο ένα εξωτικό ξύλο , που χρησημοποιήθηκε ως αντικαταστάτης του mahogany, με κυριότερο λόγο το βάρος που είναι σχεδόν το ίδιο, αλλά και τον ήχο που δύσκολα διακρίνεις τις διαφορές με το mahogany.
Έχει χρώμα ανοχτό καφέ, αλλά με νερά σε διάφορους τόνους όπως, πορτοκαλί, σκούρο καφέ ακόμα και λίγες μαύρες γραμμές.
Book matched curly Koa
Goncalo Alves:
Ίσως το λιγότερο γνωστό ξύλο για μπράτσο (αλλά γνωστό στους κατασκευαστές όπλων, όπου το χρησημοποιούν για χειρολαβή σε περίστροφα), καθώς είναι σπάνιο και ακριβό.
Το χρώμα του είναι σαν σκούρο maple, με ανοιχτόχρωμα καφέ φαρδιά αλλά και αραιά νερά.
Ο ήχος του είναι ζεστός και βρίσκετε μεταξύ του pau ferro και του mahogany.
συνεχίζετε...
Οι περισσότερες έχουν καταλήξει σε διαμάχες μεταξύ των wood-fans και των μαγνητο-fans, άλλοι είναι ακόμα μπερδεμένοι για το τι πραγματικά ισχυεί και πιο απ’τα δύο παίζει ρόλο στον τελικό ήχο ενός μουσικού οργάνου.
Το παρόν, δεν θέλει να ανάψει (κι’άλλες) φωτιές, καθώς ο γράφων είναι υποστηρικτής της άποψης οτι και τα δύο παίζουν ρόλο (ξύλα & μαγνήτες, άντε και ενισχυτές).
Εδώ λοιπόν θα πω μερικά πράγματα που έχουν να κάνουν με τα πιο συνηθισμένα (και μη) ξύλα που χρησημοποιούνται στην οργανοποιία.
Θα τα χωρίσω σε 2 κατηγορίες που αφορούν
Α) Μπράτσα
Β) Σώματα
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν απο τα:
Μπράτσα:
Maple ή Hard Maple:
Είναι το πιο κλασσικό ξύλο που βρίσκουμε σε μπράτσα και χρησημοποιείτε κυρίως σαν ό βασικός κορμός του μπράτσου, αλλά και σαν ένα κομμάτι αοτελόντας μαζί και την ταστιέρα.
Χαρακτηριστικά του είναι το κρεμώδες λευκό του χρώμα και τα ωραία “νερα” που δίνει ανάλογα με το πως θα κοπεί ο κορμός. Ο ήχος του είναι καθαρός, διαυγής και πρίμος.
Birdseye Maple:
Ανήκει στην ίδια οικογένεια με το κλασσικό maple, αλλά έχει ως κύρια διαφορά τα διάσπαρτα σαν μάτια (εξού και το birdseye) νερά. Άλλη μία διαφορά με το κλασσικο maple είναι η τιμή του, αφού ως πιο σπάνιο είναι και ακριβότερο. Στον ήχο δεν υπάρχουν διαφορές με το maple ή το hard maple.
Rosewood:
Αν και το βρίσκουμε συνήθως σε ταστιέρες ή πλαϊνά & πίσω καπάκια σε ακουστικές το rosewood αποτελεί μία “εξωτική” πρόταση για μπράτσο, είτε ως βασικό κορμό, είτε σαν ένα κομμάτι μπράτσο-ταστιέρα.
Το χρώμα του και τα νερά του ποικίλουν ανάλογα με είδος του, οπότε μπορούμε να το βρούμε απο ανοιχτό καφέ, σκούρο μώβ, μέχρι και σκούρο καφέ με κίτρινα προς πορτοκαλί νερά.
Ο ήχος του είναι μαλακός και ζεστός (σε σχέση με το maple) με αρκετό sustain.
Επίσης τα μπράτσα που φτιάχνονται απο rosewood κατά 99% δεν έχουν βερνίκι (όπως οι ταστιέρες).
Brazilian Rosewood:
Το έβαλα ξεχωριστά για να τονίσω τους λόγους για τους οποίους χρησημοποιείτε μόνο για ταστιέρες και αυτός δεν είναι άλλος απο το βάρος του, όπου σε σχέση με το απλό rosewood είναι κατά 30%-40% βαρύτερο, επίσης είναι και η τιμή, αλλά αυτό δεν μας αφορά εδώ.
/Rosewoods/brazilian-rosewood.jpg)
Mahogany:
Το νούμερο 2 κλασσικό ξύλο για μπράτσο, που υιοθετήθηκε κυρίως απ’την Gibson και τους κατασκευαστές κλασσικών οργάνων και έπειτα απο πολλούς άλλους.
Οι λόγοι που το έκαναν δημοφιλή είναι η ευκολία στην επεξεργασία αφού είναι μαλακό και δεν σπάει στο ρουτάρισμα, το μικρό του βάρος, ο ζεστός αλλά και παχύς ήχος του.
Το χρώμα του είναι κοκκινίζον καφέ με πολύ λεπτά νερά.
Το mahogany δεν θα το βρούμε σε ρόλο ταστιέρας επειδή είναι αρκετά μαλακό σε σχέση με τα υπόλοιπα και γι’αυτό το λόγο είναι πάντα βερνικομένο.
Padouk:
Το Padouk είναι μία εξωτική εναλακτική λύση του mahogany , με το χρώμα του να κινείτε σε τόνους πορτοκαλί προς καφέ και τον ήχο του σχεδόν ίδιο με το μαόνι.
Purpleheart:
Όπως λέει και η ονομασία του, είναι ένα ανοιχτό μωβ ξύλο με χονδροειδής νερά και υψηλή πυκνότητα, αλλά αφήνει εύκολα σημάδια (απο ιδρώτα κλπ), οπότε και το βρίσκουμε μόνο βερνικομένο.
Ο ήχος του είναι διαυγής και πρίμος, αλλά όχι τόσο όσο το maple.
Ebony:
Ο γνωστός έβενος, ένα ξύλο πολύ σκληρό και βαρύ ως επι το πλείστο, αλλά με ποικιλίες που μπορούν να χρησημοποιηθούν για μπράτσο, όπως το “Macassar”. Το macassar αν και ανήκει στην οικογένεια των έβενων έχει διαφορές στα νερά και στο χρώμα, αλλά σχεδόν ίδιο ήχο με τον κλασσικό έβενο
Ο κλασσικός έβενος έχει πολύ σκούρο καφέ, μέχρι και καφέ-μαύρο χρώμα.
Ο ήχος του είναι πάρα πολύ διαυγής και πρίμος, που σε μερικές περιπτώσεις (ανάλογα την ποιότητα) είναι πιο πρίμος και απ’το maple.
Macassar
Ebony
Pau Ferro:
Έγινε γνωστό απο τις ταστιέρες του Stevie Ray Vaughan. Παρ’όλα αυτά εκτός απο ταστιέρα μπορεί να υπάρξει και σαν μπράτσο. Το χρώμα του είναι μέτριο καφέ (σαν ανοιχτόχρωμο rosewood), με πολύ λεπτά νερά και μαλακή αίσθηση στο χέρι. Ο ήχος του βρίσκετε μεταξύ του maple και του mahogany.
Bubinga:
Γνωστό απ’τα μπάσσα της warwick, το Bubinga (όχι η Bubinga), είναι ένα δύσκαμπτο ξύλο, με καφέ χρώμα και σκούρα κόκκινα νερά.
Ο ήχος του χαρακτηρίζεται απο τα καθαρά μεσσαία και βαριά μπάσσα.
Wenge:
Ο αντικαταστάτης του έβενου. Σκούρο καφέ με μαύρα πυκνά νερά. Αρκετά σκληρό ξύλο που δουλεύεται δύσκολα.
Ο ήχος του είναι κατά βάση μεσσαίος, αλλά και με ζεστά μπάσσα.
Koa:
Η Κόα, είναι άλλο ένα εξωτικό ξύλο , που χρησημοποιήθηκε ως αντικαταστάτης του mahogany, με κυριότερο λόγο το βάρος που είναι σχεδόν το ίδιο, αλλά και τον ήχο που δύσκολα διακρίνεις τις διαφορές με το mahogany.
Έχει χρώμα ανοχτό καφέ, αλλά με νερά σε διάφορους τόνους όπως, πορτοκαλί, σκούρο καφέ ακόμα και λίγες μαύρες γραμμές.
Book matched curly Koa
Goncalo Alves:
Ίσως το λιγότερο γνωστό ξύλο για μπράτσο (αλλά γνωστό στους κατασκευαστές όπλων, όπου το χρησημοποιούν για χειρολαβή σε περίστροφα), καθώς είναι σπάνιο και ακριβό.
Το χρώμα του είναι σαν σκούρο maple, με ανοιχτόχρωμα καφέ φαρδιά αλλά και αραιά νερά.
Ο ήχος του είναι ζεστός και βρίσκετε μεταξύ του pau ferro και του mahogany.
συνεχίζετε...
Τελευταία επεξεργασία από moderator:
Βαλτε το καπου να το βλεπουμε 
