Εχει τυχει ομως να γνωρισω ατομο σε live που επαιζα με την μπαντα μου το οποιο εκανε 14 χρονια κλασσικο και βγηκε για live με ενα Triton οπου στεκεται διπλα μου (εγω εστεινα ενα Fatar και ενα half rack Roland) και αρχιζει να παιζει...Εψαχνα τρυπα να κρυφτω....!
Με του παιζει ομως η μπαντα....τι κλασσικες σπουδες' date=' τι βιρτουοζος...κραταγε μια πλατη απο την αρχη μεχρι το τελος σε κομματια που επαιρναν πολλα παραπανω (πραγμα που εγινε αφου αλλαχτηκε ο μουσικος αυτος) και λεω μεσα μου...
Ρε μπας και δεν φτανουν οι σπουδες;[/quote']
Να παρω αφορμη τα παραπανω γραφομενα για να πω μια γνώμη σαν ανθρωπος που εχει τελειωσει ωδεια και δεν ασχολειται πλεον μονο με την κλασικη μουσικη.
Η παγιδα που πεφτουν οι περισσοτεροι "κλασικοι" ειναι οτι εγκλωβιζονται στην παρτιτουρα απο πολυ νωρις, πριν ακομα καταλαβουν τι ειναι αυτο που διαβαζουν και παιζουν. Αυτο εχει σαν αποτελεσμα να αναπτυσουν φοβερη τεχνικη, αλλα καθολου μουσικη σκεψη και ενστικτο.
Οταν και αμα αντιληφθουν αυτη τους την ελειψη και δουλεψουν πιο ελευθερα, τοτε το αποτελεσμα ειναι πολυ εντυπωσιακο. Εχουμε δηλαδη σαν αποτελεσμα εναν Ολοκληρωμενο μουσικο, με απολυτη τεχνικη, γνωση, και ενστικτο.
Η παγιδα των πρακτικων ειναι ακριβώς η αντιθετη. Αναπτυσουν απο πολυ νωρις πολυ καλο ενστικτο. Η ελειψη ομως γνωσης και σωστης τεχνικής
τους καρατανε σε χαμηλα επιπιπεδα εξελιξης, εκτος και αν κι αυτοι αντιληφθουν εγκαιρως τις ελειψεις τους.
Ενοειται οτι στις παραπανω περιπτωσεις μιλαω για ατομα με προσωπικοτητα και καποιο ταλεντο.