trolley είπε:
Είπε ο Σαββόπουλος (σε μία εκπομπή πριν λίγες εβδομάδες) ότι "εγώ πιστεύω ότι σε δέκα χρόνια η Ελλάδα θα είναι μία κούκλα, μόνο που αυτό πρέπει κάποιος να το εξηγήσει στους νέους ανθρώπους".
Ναι. Και εγώ εκεί θέλω να μείνω. Βέβαια ειπώθηκε σε ένα context που μιλούσε για έναν άνθρωπο Καλλιτέχνη (καίτοι μη αριστερός) που δημιούργησε ομορφιά μέσα στην ασχήμια.
Αλλά εκεί, στη ζέστη και στη γλύκα αυτής της πρότασης, θέλω να μείνω, να ξεκουραστώ, να ονειρευτώ, λίγο να ξαποστάσω βρε παιδί μου. Κι ας μην είμαι τόσο αισιόδοξος όσο ο Νιόνιος. Γιατί υπάρχει πολλή ασχήμια γύρω μας. Και όμως προσπαθώ να το εξηγήσω αυτό που είπε στα παιδιά μου.
Η γενιά μας και η προηγούμενη έκαψε και έχει καεί. Στο μέλλον είναι οι μάρκες μου. Ξέρω, δεν θα αλλάξουμε αύριο. Ούτε και μετά από πολύ καιρό. Δεν ποντάρω πολλά στα ακέφαλα κοτόπουλα που είμαστε τώρα και τρέχουμε γύρω γύρω πανικόβλητοι. Εξάλλου η χημειοθεραπεία είναι επίπονη διαδικασία, καταβάλλει και δεν αποφέρει πάντα αποτελέσματα ( και δυστυχώς ούτε είναι σίγουρο πως ο γιατρός μας δίνει το σωστό κοκταίηλ).
Έφταιξα κι εγώ. Γιατί, όπως είπε κάποιος, ήμουν κι εγώ μέρος ενός συστήματος που αποδέχθηκε την μετριότητα σαν χρυσό κανόνα. Ίσως γιατί κι εγώ ήμουν μετρίως μέτριος και πάντα μετρημένος. Και τώρα που πνίγομαι, δεν μπορώ να φωνάξω γιατί άλλοι γαβγίζουν κι άλλοι ουρλιάζουν και με καπελώνουν γιατί νομίζουν πως φωνάζουμε για το ίδιο πράγμα.
Λόγοι, αιτίες κι αφορμές χιλιάδες και πολλές. Και πολλές ειπώθηκαν και πολλές δεν λέγονται και οι περισσότερες θα παραμείνουν.
Ελπίζω πάντα απ τα συντρίμμια να βγει κάτι καλύτερο. Όχι αμέσως. Όχι άμεσα. Αλλά δεν πίστεψα ποτέ στις Χολιγουντιανές επαναστάσεις αλλά στις επίπονες, βήμα βήμα αλλαγές.
Μαζί με τις ασχήμιες που αναδύονται (πάντα υπήρχαν, απλώς τις λέγαμε αλλιώς), κάτι καλύτερο ταυτόχρονα γίνεται. Το βλέπετε. Το ξέρετε. Και μόνο που αρχίζουμε να αναιρούμε ως κοινωνία "δεδομένα" και "θέσφατα" δεκαετιών, είναι κάτι κι αυτό.
Ξέρω ότι πολύ μίλησα (πάλι) και τίποτα μάλλον δεν σας είπα αλλά και το thread δεν (μου) λέει τίποτα που δεν είπαμε, ξανάπαμε, επιμείναμε, μαλώσαμε και τα ξαναβρήκαμε. Όχι ότι είναι κακό που τα λέμε και τα ξαναλέμε. Εξάλλου γι αυτό δεν μαζευόμαστε στο καφενείο μας; ;D
Χρόνια Πολλά παιδιά.
