Απο τα τέλη της δεκαετίας '50 που πρωτοκυκλοφόρησε έχουν παραχθεί κατά καιρούς διάφορα μοντέλα. Αν αναφέρεσαι στις επανεκδόσεις των τελευταίων ετών, βγήκαν μερικά με 2 μαγνήτες -δεν παράγονται πιά απ'όσο ξέρω- αλλά οι πιό πολλές που θα συναντήσεις είναι με έναν. Ο (οι) μαγνήτες είναι μονοπήνιοι, σε διαστάσεις ελαφρώς μεγαλύτεροι απο έναν στρατ, ο ήχος τους θέλει να μοιάσει σε Ρ90 αλλά δε τα πολυκαταφέρνει, έχει όμως ένα δικό του ελαφρώς low fi χαρακτήρα που αρκετούς γοητεύει.
Με πολύ μικρή προσπάθεια κι ελάχιστο σκάψιμο χωράν Ρ90ς ή μίνι χαμς αν θέλεις να τους αλλάξεις (το συνιστώ). Η κιθάρα για μένα είναι η επιτομή του plank (σανίδα), περασμένη ένα νίτρο της απλούστερης δυνατής εκδοχής, πολύ ελαφριά και addictive...
Ένα καλό κομμάτι μπορεί να γίνει μιά εκπληκτική βάση πειραματισμών και να προκύψει εξαιρετικό όργανο. Θέλει ψάξιμο πάντως. Θα πρότεινα αλλαγή τη γέφυρα με αλουμινίου και Ρ90 μαγνήτες του γούστου σου, αυτά είναι αρκετά να την απογειώσουν -ή τοποθέτηση κατευθείαν αυτού:
http://www.lollarguitars.com/mm5/merchant.mvc?Screen=PROD&Store_Code=LGP&Product_Code=262&Category_Code=misc-single-coil-pickups
Η κιθάρα είναι απλούστατη ως σύλληψη κι εκτέλεση/κατασκευή, αλλά όπως συνήθως γίνεται, σημασία έχει τι θέλεις και μπορείς να κάνεις μ'αυτή κι όχι πόσο κοστίζει...
Προσωπικά, αυτό που γυρεύω σ'ένα όργανο, είναι με μιά λέξη το vibe. Να με φτιάχνει να παίζω και να γεννά πρωτοφανέρωτα συναισθήματα και ήχους.
Η δικιά μου για παράδειγμα τα κατάφερε αυτά, μιά απο τις καλύτερες (και οικονομικότερες) αγορές της ζωής μου. Βέβαια, έχει ένα σετ μαγνήτες vintage Kay 50s, αλλά όπως είπα με στόχευση, μελέτη, υπομονή και ψάξιμο μπορείς να δημιουργήσεις κάτι εξαιρετικό και προσωπικό σε τόνο. Πάρε μιά ιδέα απο ένα κλιπ που τράβηξε ο συμφορουμίτης bluesscholar, εδώ παίζω με την περί ης ο λόγος μ'ενα twin reverb.