Νομίζω ότι είναι λίγο μεγάλη κουβέντα το να πει κάποιος ότι είναι κολλημένος με μια μάρκα... ειδικά τον τελευταίο καιρό που έτυχε να παίξω με μια πλειάδα μπάσσων (και δη εξωτικών λόγω ενός φίλου που είναι τρελαμένος συλλέκτης-σε σοκαριστικό βαθμό!), έχω αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις μου.
Το πλέον χαρακτηριστικό αφορά στην Ibanez, την οποία στα μπάσσα δεν είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση... λοιπόν έπαιξα με ένα, με ενθουσίασε σε βαθμό που δεν φανταζόμουν, και μάλιστα το αγόρασα... ενώ αντίθετα πριν κάποιο καιρό απέρριψα ένα Tobias που αποτελούσε για μένα "όνειρο ζωής", και είχα τα λεφτά στο χέρι έτοιμος να το πάρω! Αυτό δεν αλλάζει το ότι θεωρώ τα Tobias και τα MTD καταπληκτικά όργανα, αλλά από την άλλη πολλές φορές το προσωπικό γούστο... παραείναι προσωπικό, και δεν έχει εν τέλει και τόση αξία για κάποιον τρίτο.
Άρα, μεγάλες κουβέντες δε λέω, και νομίζω ότι οι γενικεύσεις είναι λίγο επικίνδυνες. Μια ακόμη παράμετρος που για μένα προσωπικά παίζει μεγάλο ρόλο είναι το ότι δύσκολα μπορεί κανείς να εκφέρει γνώμη για τον ήχο ενός οργάνου αν δεν το βάλει "στην δουλειά", δηλαδή σε live, με σοβαρό pa κτλ. Εκεί, ιδίως στο μπάσσο νομίζω, ξεγυμνώνεται ο χαρακτήρας κάθε οργάνου.
Χωρίς μάλιστα να θέλω να ανοίξω κόντρες, γιατί είναι προσωπική μου άποψη και μπορεί να κάνω λάθος, τα jazz μπάσα που έχουν αναφερθεί πολλάκις σε αυτό το thread δε μου άρεσαν ηχητικά σε μεγάλους χώρους σε μεγάλα σχήματα, ως ακροατής. Αντίθετα, όποτε έχω ακούσει warwick έχω σχηματίσει άριστες εντυπώσεις. Go figure που λένε! Άλλο που ποτέ δε με βόλεψε το δικό μου...
Συνεπώς, θα έλεγα ότι μια τέτοια κουβέντα δε μπορεί να στηριχθεί σε αντικειμενικά επιχειρήματα- νομίζω ότι καθείς υποστηρίζει αυτό που έχει, αυτό που ξέρει, ή αυτό που του έχουν πει...! Εκτός και αν όντως υπάρχει η καλύτερη μάρκα - lol!
