Giorgos_Oikonomou
Θαμώνας
Ήμουν πάντοτε υποστηρικτής της τεχνολογίας και της ψηφιακής ζωής, αλλά ταυτόχρονα είμαι απόλυτος στις γνώσεις που οφείλει κάποιος να έχει αρχικά σε αναλογικό και έπειτα σε ψηφιακό επίπεδο. Η είσοδος της ψηφιακής τεχνολογίας σε κάθε μορφής Τέχνη (ή επιστήμη), έχει “μουδιάσει” κατά ένα μεγάλο ποσοστό το μυαλό των δημιουργών (ή επιστημόνων).
Το γεγονός ότι πλέον μπορούμε να τα έχουμε και να τα κάνουμε όλα, εγκλωβίζει τη δημιουργική σκέψη (η οποία έτσι και αλλιώς είναι ελάχιστη) και δεν αφήνει περιθώρια για νέες ιδέες και προτάσεις στο χώρο της δημιουργίας. Υποστηρίζω θερμά ότι για να μπορέσει κάποιος να δημιουργήσει οφείλει να μπορεί αρχικά να συνθέσει με τα ελάχιστα “αναλογικά” μέσα που διαθέτει και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία και τα ψηφιακά μέσα για να πραγματώσει το τελικό αποτέλεσμα.
Με πολύ απλά παραδείγματα, νομίζω πως θα πείσω και τον πιο δύσπιστο. Στη φωτογραφία, οι δυνατότητες που δίνει πλέον μια ψηφιακή dslr μηχανή είναι όμοιες με μία slr αντίστοιχων τεχνικών χαρακτηριστικών. Η αναλογική φωτογραφία όμως, είναι αυτή που “εξηγεί” και εκπαιδεύει καλύτερα τον χρήστη, όσον αφορά στη χρήση του διαφράγματος, της εστιακής απόστασης, της φωτομέτρησης, της ταχύτητας, κ.ά. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με τον οπερατέρ που μπορεί να κρεμάσει σε ένα μηχανισμό μια κάμερα, από το να κρεμαστεί ο ίδιος (κάτι που και μόνο σαν βίωμα δεν είναι το ίδιο).
Αντιστοίχως, συμβαίνει και στη μουσική. Δεν είναι δυνατόν κανείς να μπορέσει να συνθέσει (ως αρχική ιδέα) ένα τραγούδι, ή ένα μουσικό κομμάτι, απευθείας στον υπολογιστή και στα μουσικά προγράμματα. Η αρχική ιδέα προέρχεται από ένα μουσικό όργανο το οποίο κανείς αγγίζει και αισθάνεται για να μπορέσει να δημιουργήσει. Το αν η επεξεργασία του κομματιού θα γίνει αναλογικά ή ψηφιακά είναι πλέον θέμα υποκειμενικό, αναγκών και δυνατοτήτων.
Επίσης, υποστηρίζω το ίδιο και για την αρχιτεκτονική. Είναι το λιγότερο γελοίο για όσους “συνθέτες” χρησιμοποιούν τον υπολογιστή για σύνθεση, χωρίς να σχεδιάζουν με το χέρι και με το μολύβι την αρχική τους ιδέα σε λευκό χαρτί και ριζόχαρτο, από το σκίτσο μέχρι την κάτοψη, χωρίς να κατασκευάσουν ένα γρήγορο προοπτικό στο χέρι (σε μορφή σκίτσου), ή χωρίς να ετοιμάσουν με απλά υλικά ένα πρόχειρο πρόπλασμα (μακέτα). Η συνέχεια μετά από όλα αυτά θα συμφωνήσω πως μπορεί να είναι ψηφιακή για την πιο γρήγορη απεικόνιση των σχεδίων αλλά και τη χρήση όλων των ψηφιακών μέσων για την παρουσίαση και την ανάδειξη της συνθετικής λύσης.
Συνεπώς, κατά τη συνθετική διαδικασία η άψογη γνώση των αναλογικών μεθόδων και η χρήση τους στη συνέχεια με ψηφιακά μέσα, η αφή με το αντικείμενο σχεδιασμού ή σύνθεσης και το “ψάξιμο” για το πως θα παντρέψουμε το αναλογικό με το ψηφιακό, μπορούν να αποτελέσουν μία διέξοδο από τη “στείρα δημιουργικότητα” και να φέρουν ουσιαστικά συνθετικά αποτελέσματα.
Για όλα τα παραπάνω αφήνω περιθώρια εξαιρέσεων. Π.χ. στη μουσική ένας drummer μπορεί να παίξει με τα αναλογικά του τύμπανα, αλλά μπορεί ενδεχομένως να γράψει κατευθείαν σε midi map ενα ολόκληρο κομμάτι. Έχω όμως την πεποίθηση ότι την εκπαίδευσή του και την έμπνευση για δημιουργία την αντλεί κυρίως από το αναλογικό του όργανο (εδώ το αναλογικό έχει το νόημα της ύπαρξης μουσικού οργάνου ενώ το ψηφιακό την ύπαρξη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή που προσομοιώνει τους ήχος ενός μουσικού οργάνου).
Επίσης, προς αποφυγή παρεξηγήσεων πιστεύω ότι όπως ο Dali εμπνεύστηκε με τα μέσα που είχε τα καταπληκτικά του έργα, έτσι και οποιοσδήποτε σύγχρονος ζωγράφος μπορεί να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό έργο (επίσης με τα μέσα που διαθέτει - σύγχρονα πλέον). Υποστηρίζω όμως, ότι και αυτός ο σύγχρονος ζωγράφος έχει σημεία αναφοράς στο παρελθόν και στις αναλογικές μεθόδους ζωγραφικής (πηνέλο, μπογιά, νερό, καμβάς, κ.ά.)
Για φανταστείτε στη συναυλία των U2 η οποία κυκλοφόρησε σε 3D έκδοση στους κινηματογράφους, τα μέλη της μπάντας να ήταν ρομποτάκια… Σίγουρα προτιμούμε τον Bono (ψυχή και σώμα) επί σκηνής, με τη χρήση αναλογικών οργάνων και ψηφιακών εφέ και την τελική απεικόνιση της συναυλίας σε ψηφιακή μορφή!
Το γεγονός ότι πλέον μπορούμε να τα έχουμε και να τα κάνουμε όλα, εγκλωβίζει τη δημιουργική σκέψη (η οποία έτσι και αλλιώς είναι ελάχιστη) και δεν αφήνει περιθώρια για νέες ιδέες και προτάσεις στο χώρο της δημιουργίας. Υποστηρίζω θερμά ότι για να μπορέσει κάποιος να δημιουργήσει οφείλει να μπορεί αρχικά να συνθέσει με τα ελάχιστα “αναλογικά” μέσα που διαθέτει και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία και τα ψηφιακά μέσα για να πραγματώσει το τελικό αποτέλεσμα.
Με πολύ απλά παραδείγματα, νομίζω πως θα πείσω και τον πιο δύσπιστο. Στη φωτογραφία, οι δυνατότητες που δίνει πλέον μια ψηφιακή dslr μηχανή είναι όμοιες με μία slr αντίστοιχων τεχνικών χαρακτηριστικών. Η αναλογική φωτογραφία όμως, είναι αυτή που “εξηγεί” και εκπαιδεύει καλύτερα τον χρήστη, όσον αφορά στη χρήση του διαφράγματος, της εστιακής απόστασης, της φωτομέτρησης, της ταχύτητας, κ.ά. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με τον οπερατέρ που μπορεί να κρεμάσει σε ένα μηχανισμό μια κάμερα, από το να κρεμαστεί ο ίδιος (κάτι που και μόνο σαν βίωμα δεν είναι το ίδιο).
Αντιστοίχως, συμβαίνει και στη μουσική. Δεν είναι δυνατόν κανείς να μπορέσει να συνθέσει (ως αρχική ιδέα) ένα τραγούδι, ή ένα μουσικό κομμάτι, απευθείας στον υπολογιστή και στα μουσικά προγράμματα. Η αρχική ιδέα προέρχεται από ένα μουσικό όργανο το οποίο κανείς αγγίζει και αισθάνεται για να μπορέσει να δημιουργήσει. Το αν η επεξεργασία του κομματιού θα γίνει αναλογικά ή ψηφιακά είναι πλέον θέμα υποκειμενικό, αναγκών και δυνατοτήτων.
Επίσης, υποστηρίζω το ίδιο και για την αρχιτεκτονική. Είναι το λιγότερο γελοίο για όσους “συνθέτες” χρησιμοποιούν τον υπολογιστή για σύνθεση, χωρίς να σχεδιάζουν με το χέρι και με το μολύβι την αρχική τους ιδέα σε λευκό χαρτί και ριζόχαρτο, από το σκίτσο μέχρι την κάτοψη, χωρίς να κατασκευάσουν ένα γρήγορο προοπτικό στο χέρι (σε μορφή σκίτσου), ή χωρίς να ετοιμάσουν με απλά υλικά ένα πρόχειρο πρόπλασμα (μακέτα). Η συνέχεια μετά από όλα αυτά θα συμφωνήσω πως μπορεί να είναι ψηφιακή για την πιο γρήγορη απεικόνιση των σχεδίων αλλά και τη χρήση όλων των ψηφιακών μέσων για την παρουσίαση και την ανάδειξη της συνθετικής λύσης.
Συνεπώς, κατά τη συνθετική διαδικασία η άψογη γνώση των αναλογικών μεθόδων και η χρήση τους στη συνέχεια με ψηφιακά μέσα, η αφή με το αντικείμενο σχεδιασμού ή σύνθεσης και το “ψάξιμο” για το πως θα παντρέψουμε το αναλογικό με το ψηφιακό, μπορούν να αποτελέσουν μία διέξοδο από τη “στείρα δημιουργικότητα” και να φέρουν ουσιαστικά συνθετικά αποτελέσματα.
Για όλα τα παραπάνω αφήνω περιθώρια εξαιρέσεων. Π.χ. στη μουσική ένας drummer μπορεί να παίξει με τα αναλογικά του τύμπανα, αλλά μπορεί ενδεχομένως να γράψει κατευθείαν σε midi map ενα ολόκληρο κομμάτι. Έχω όμως την πεποίθηση ότι την εκπαίδευσή του και την έμπνευση για δημιουργία την αντλεί κυρίως από το αναλογικό του όργανο (εδώ το αναλογικό έχει το νόημα της ύπαρξης μουσικού οργάνου ενώ το ψηφιακό την ύπαρξη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή που προσομοιώνει τους ήχος ενός μουσικού οργάνου).
Επίσης, προς αποφυγή παρεξηγήσεων πιστεύω ότι όπως ο Dali εμπνεύστηκε με τα μέσα που είχε τα καταπληκτικά του έργα, έτσι και οποιοσδήποτε σύγχρονος ζωγράφος μπορεί να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό έργο (επίσης με τα μέσα που διαθέτει - σύγχρονα πλέον). Υποστηρίζω όμως, ότι και αυτός ο σύγχρονος ζωγράφος έχει σημεία αναφοράς στο παρελθόν και στις αναλογικές μεθόδους ζωγραφικής (πηνέλο, μπογιά, νερό, καμβάς, κ.ά.)
Για φανταστείτε στη συναυλία των U2 η οποία κυκλοφόρησε σε 3D έκδοση στους κινηματογράφους, τα μέλη της μπάντας να ήταν ρομποτάκια… Σίγουρα προτιμούμε τον Bono (ψυχή και σώμα) επί σκηνής, με τη χρήση αναλογικών οργάνων και ψηφιακών εφέ και την τελική απεικόνιση της συναυλίας σε ψηφιακή μορφή!
. Και αισθανομαι πολυ πιο δημιουργικος μουσικα και πολυ πιο ελευθερος να αναπτυξω τις μουσικες μου ιδέες.
