1. To/α πετάλι/α είναι αυτά που ακούς.
Εδώ τα ακούς στην καλύτερη τους εκδοχή.
Το πως θα ακούγονται όταν τα παίξεις εσύ, είναι κάτι υπο συζήτηση τεράστια, πανω στην οποία ο Nestor αναφέρεται. Το αν τα "δάχτυλα" έχουν δικό τους ήχο δηλαδή.
Που φυσικά και έχουν kat' eme, αυτο που λέμε ταυτότητα και μοναδικότητα. Ακους Santana να παίζει διο νότες και τον ξεχωρίζεις απο 10,000 άλλους με PRS και Mesa Boogie π.χ.
2. Ως προς το ότι πέρασες καλύτερα με τον Marty Stuart ή τον Frank Sinatra (δεν έχει σημασία), δεν έχει καμμία αξία παρα μόνο υποκειμενική. Περαν αυτού, συνθετικά απευθυνεται σε άλλο κοινό (πολύ πιο ειδικό) και δεν νομίζω να τέθηκε ποτε θέμα σύγκρισης δύο τόσο διαφορετικών πραγμάτων. Ασε δε που τις κιθαριστικές και ηχητικές του ικανότητες συζητάμε εδω και ως γνωστόν το ότι παίζεις καλή κιθάρα δεν σε κάνει αυτόματα και καλό συνθέτη.
Ο Hinds διδάσκει στο Musicians Institute και κατα καιρούς εργάζεται σαν session μουσικός, που είναι και αυτό που προτιμώ κι εγω ν' ακούω. Για παράδειγμα ακου τι ωραίο πράγμα γίνεται εδω. Η συμμετοχή μουσικών τέτοιου επιπέδου είναι αυτή η αστρόσκονη που κάνει μια ποπ δημιουργία, μαγική.