Το κλασικό θέμα γύρω από τον ρόλο του μπάσσου... μια συζήτηση μάλλον άσκοπη, δεδομένης της απροθυμίας μας να μετακινηθούμε από τις απόψεις μας.
Αυτό όμως που έχω να πω είναι πως τόσο εγώ προσωπικά όσο και ο κόσμος στα live χαιρόμαστε τα σόλο στο μπάσσο, και ουδείς χαλιέται. Ιδίως σε 3-4-5 ώρες λάιβ, είναι πολύ ευχάριστο να ξεφεύγει το μπάσσο από τον υποτιθέμενο ρόλο του...
Δυστυχώς ή ευτυχώς ψηφίζω υπέρ της πολυδιάστατης προσέγγισης στο όργανο (και όχι μόνο στο περί ου ο λόγος), και νομίζω πως αυτό εκτιμάται από τους ακροατές, οι οποίο μάλλον κουράζονται από τις μονολιθικές προσεγγίσεις. Τέλος πάντων, αυτό το feedback λαμβάνω, και δε βρίσκω κανένα μα κανένα λόγο να υιοθετήσω δογματικές απόψεις που απλά στην πράξη δεν δουλεύουν.
Τώρα για το recording, αλλάζουν τα πράγματα... αλλά κι εκεί υπάρχει αρκετός χώρος για να ξεφύγει κανείς από τα τετριμμένα! Από την άλλη, μπορεί κανεις να παίζει όπως έπαιζαν πριν 40 χρόνια- όπως ικανοποιείται κανείς, δεν υπάρχουν κανόνες. Βέβαια, μιας που το έφερε η κουβέντα, οι κοντραμπασσίστες πριν της έλευσης του ηλεκτρικού μπάσσου δεν έπαιζαν τόσο απλά, ούτε μόνο στα 5 πρώτα ημιτόνια των 2 πρώτων χορδών...
Τέλος πάντων, επειδή δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ακροατές (lol!), το κριτήριο μας δεν θα έπρεπε να είναι κάποιος δογματικός κανόνας, αλλά το τι δουλεύει καλύτερα: άλλες φορές το πολύ απλό παίξιμο, και σε σημεία το πιο φαντεζί. Μπορεί σε 5-10 χρόνια να έχω άλλη γνώμη, αλλά αυτή η υβριδική προσέγγιση μου φαίνεται πιο ισορροπημένη!