Βρίσκω ενοχλητική αυτή την υπαινικτική επιχειρηματολογία για κρυφά / μη-εύληπτα / κάποτε-η-ανθρωπότητα-θα-καταλάβει στοιχεία στις συνθέσεις του, ειδικώς από τη "Μυθωδία" και έως τη "Ροζέττα".
Ειδικώς, όταν εδώ έχουμε απλώς μία επανάληψη διαφόρων δικών του κλισέ, τόσο σε ηχητικό, όσο σε δομικό, όσο σε συνθετικό πλαίσιο. Έβαλα να ακούσω το νέο δίσκο, αφού διάβασα τη συνέντευξη, αβέβαιος για το τι θα άκουγα... αλλά πρόκειται απλά για καλόγουστα κομμάτια μουσικής - τίποτε περισσότερο.
Αν του χρειάζονται δέκα χρόνια και μία αποστολή στην άκρη του ηλιακού συστήματος για να εμπνευστεί αυτά τα κοινότυπα soundtrack για τα ντοκυμανταιρ της ΝΑΣΑ, ε... εγώ τι περισσότερο να πω;