Κατ' αρχήν, θα πω ότι διαφωνώ με τον λαμπροτζιτζι. Μην μπερδέψετε αυτά που θα διαβάσετε, με όσα έχει ήδη γράψει.
Έχοντας πει αυτό, λέω και κάτι ακόμη: ΠΟΛΥ θα ήθελαν οι απανταχού καλλιτέχνες να μην κρίνονται για τη δημόσια και τη κοινωνική δράση τους, αλλά αυτό ούτε υπήρχε ποτέ, ούτε υπάρχει σήμερα, ούτε θα υπάρξει ποτέ.
Άμα πιάσει κάποιος την κα. Πρωτοψάλτη και τη ρωτήσει "τι δουλειά κάνετε;" δεν θα του πει "Είμαι ένα όργανο των media, της δισκογραφικής μου και της διαφήμισης", αλλά θα του πει "Είμαι καλλιτέχνις" και μάλιστα με "ερείσματα", "ιστορία", "του έντεχνου" κλπ κλπ.
Αυτό είναι το πρόβλημα : ότι ένα άτομο που ευχαρίστως ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ θα άνοιγε πατσατζίδικο αν υπήρχε η ξεκάθαρη υπόσχεση για μεγαλύτερα οικονομικά κέρδη, προσπαθεί (εδώ και δεκαετίες) να πείσει ότι είναι κάτι άλλο. Ε, δεν είναι - πως να το κάνουμε;
Κάποιος θα πει, "τι άλλο δηλαδή να είναι;", οι απαντήσεις είναι πολλές και διάφορες. Από τον Τζιμ Μόρισσον, μέχρι τον Ρότζερ Γουότερς είναι εκατοντάδες εκείνοι που αρνήθηκαν να δώσουν τη δουλειά τους για να πουληθούν πλυντήρια, καφέδες, κολοκύθια και (θεός φυλάξει) καταναλωτικά δάνεια ή στεγαστικά δάνεια (ήτοι, τραπεζικά προϊόντα αμφιβόλου ηθικής εντιμότητας). Αυτοί δηλαδή μαλάκες ήτανε; Δε θέλανε λεφτά; Δε θέλανε να περνάνε καλά;
Όπως όμως έλεγε ο Μόρισον (δήλωση με την οποία συμφωνώ απόλυτα), το κοινό ψάχνει να βρει κάτι ιερό, κάτι αμόλυντο και δεν πρόκειται να το βρει σε αυτές τις απαράδεκτες καρικατούρες "καλλιτεχνών" της πλάκας. Αυτό είναι όλο.
Όπως καταλαβαίνετε, το αν "έκλεψε" το τραγούδι ή όχι, είναι επιεικώς αδιάφορο θέμα μετά από όλα αυτά.