samy paraga είπε:
Sfaku περίμενα πάντα περισσότερα από σένα ,όπως και κάποιους άλλους .Ονομάτισα κάποια στιγμή συμφορουμίτες και συμπεριφορές . Αντιλαμβάνομαι πως δεν υπάρχει χρόνος ,διάθεση και όρεξη .Αν τσατίζομαι? ναι ,απλά θεωρώ πως όσες διαφορές κι αν έχω με κάποιους εδώ μέσα ,έχω περισσότερες με κάποιους άλλους παραέξω και αν δεν καταφέρω να πείσω ,ή να με πείσουν οι μέσα ,πως θα πειστώ ,ή θα πείσω τους έξω?
Δεν διαφωνώ επί της ουσίας και για αυτό έχω καταθέσει πολλές φορές την άποψή μου σε πολιτικά θέματα, μερικές φορές με σελίδες επί σελίδων που μου πήραν ώρες να τις γράψω, αλλά με ειλικρινή διάθεση να συνδιαλεχθώ με ανθρώπους που δεν είναι απαραιτήτως ομοϊδεάτες μου, καθότι βαριέμαι να συμφωνώ.
Από την άλλη βαριέμαι να διαφωνώ για τα ίδια και τα ίδια, και δεν έχω την χρονική πολυτέλεια να το κάνω. Οι διαφωνίες έχουν επαναληφθεί αρκετές φορές, τόσες που ξέρω πλέον τι θα απαντούσε ο καθένας από τους συχνούς θαμώνες σε διάφορα ζητήματα. Επομένως είναι καλύτερο μερικές φορές να κάνεις
επιλεκτικές παρεμβάσεις σε συγκεκριμένα θέματα, παρά να επαναλαμβάνεσαι αενάως.
Εξάλλου το ξαναλέω, ίσως δεν ήταν σαφές: δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να ξαναμπώ σε εκτεταμένες συζητήσεις. Και συμμετέχω στην κουβέντα αυτή, ακριβώς επειδή με ενδιαφέρει το ζήτημα.
Πριν λίγο καιρό είχα ανεβάσει ένα κοματάκι το "κιβωτός" από Βιτάλη.
Το θέμα είχε κλειδωθεί για να μην περάσει η κουβέντα σε πολιτικό ύφος και να έχει άσχημα επακόλουθα.
Κι όμως, σε έναν ιδεατό κόσμο πάντοτε, και σε ένα σάιτ μουσικών/καλλιτεχνών, θα έπρεπε να μπορούμε να καταθέτουμε σκέψεις (θετικές ή αρνητικές) που προκύπτουν από ένα πολιτικό τραγούδι και που μοιραία θα αγγίξουν πτυχές της πολιτικής / επικαιρότητας. Για το αν γίνεται μια τέτοια συζήτηση στο noiz, όπως τη φαντάζομαι, έχω τις επιφυλάξεις μου, γιατί προϋποθέτει συζητητές που μπορούν, χωρίς να χάνουν την ψυχραιμία τους, να συζητούν ακόμη και επί τη βάσει ιδεών με τις οποίες ενδεχομένως διαφωνούν.
Επομένως, όποιος πετάξει έναν αφορισμό στέλνει τη συζήτηση στου χαντάκ'. Και είναι δύσκολο να αποφευχθεί αυτό.
Προσωπικά θα ήθελα να υπήρχε μια όαση σοβαρών και τεκμηριωμένων συζητήσεων πάνω σε δεδομένα επίκαιρα προβλήματα χωρίς παρωπίδες. Δεν θα ήθελα να μιλάμε σαν δεξιοί κι αριστεροί. Δεν θα ήθελα να υπάρχουν σήμερα αυτές οι απαρχαιωμένες διαχωριστικές γραμμές που σήμαιναν κάτι κάποτε σε άλλες εποχές.
Καταρχήν αγαπητέ yameth μη το εκλάβεις σαν πίεση για κουβέντα, σέβομαι απολύτως το ότι δεν θέλεις να συμμετάσχεις περαιτέρω. Δράττομαι απλώς της ευκαιρίας για ένα σχόλιο one-off επί του ενδιαφέροντος ζητήματος που θίγεις.
Καταλαβαίνω την ανάγκη για μετριοπάθεια τόσο πρακτικά -από την πλευρά της διαχείρισης- όσο και ουσιαστικά. Ακόμη συμμερίζομαι το ότι οι Έλληνες πρέπει να αναζητούμε σημεία επαφής, ιδίως στις μέρες μας.
Αλλά όσο και αν οι έννοιες έχουν ξεμακρύνει από τις πηγές τους, κάποιες διαχωριστικές γραμμές υπάρχουν. Δεν μιλάω ούτε για κόμματα ούτε για παρατάξεις. Μιλάω για
κοσμοθεωρίες, που οριοθετούν ένα πλαίσιο. Ακόμη και άνθρωποι που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ποια ακριβώς είναι η τοποθέτησή τους, έχουν μια τέτοια και μπορεί να συναχθεί από τα λεγόμενά τους.
Ακόμη
υπάρχουν οι ιστορικές μας καταβολές, που μας επηρεάζουν άθελά μας. Στην Ελλάδα έχουμε περάσει εμφύλιο (και εθνικό διχασμό πολλών δεκατιών) και όσο και αν μας φανεί παράξενο, αυτό αποτυπώνεται και σήμερα. Μπορεί τα τελευταία 20 χρόνια να νομίσαμε ότι οι πληγές αυτές έχουν επουλωθεί πλήρως, αλλά δεν είναι τόσο απλό. Δεν ζήσαμε εμφύλιο ή χούντα, αλλά τα γεγονότα αυτά δημιούργησαν το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώσαμε και το ιδεολογικό του φορτίο. Έτσι στα δύσκολα ξαναβγαίνει στην επιφάνεια το παλιό σχήμα του διχασμού (με νέες φορτίσεις γιατί είμαστε σε άλλη εποχή).
Συμφωνώ ότι οι κατηγοριοποιήσεις δεν είναι παραδοσιακές. Δεν ζούμε ούτε στα χρόνια της Γαλλικής επανάστασης, ούτε της Οκτωβριανής, ούτε του Εμφυλίου.
Από την άλλη οι κατηγοριοποιήσεις δεν είναι αξιολογικές (δηλαδή δεν εγγυώνται την αξία του ατόμου που τις φέρει). Π.χ. για μένα που αυτοπροσδιορίζομαι στα αριστερά, πολλοί αριστεροί δεν είναι όσο συμπαθείς και σκεπτόμενοι θα περίμενα να είναι. Πολλοί δεξιοί πάλι, είναι. Επομένως σε έναν αριστερό, δεξιό, κεντρώο κλπ, βλέπω έναν άνθρωπο ο οποίος πρέπει να κριθεί ανεξαρτήτως ταμπέλας και ανά περίπτωση ξεχωριστά.
Για μένα οι κατηγοριοποιήσεις μπορούν να συνυπάρξουν όχι αν τις στρογγυλεύουμε ή τις αγνοούμε για να μην έρθουμε στα χέρια, αλλά αν μάθουμε να μην ερχόμαστε στα χέρια.

Ας αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν κάποιες διαφορές αλλά ας μη τις αφήνουμε να είναι τόσο καθοριστικές. Τέλος ας σκεφτόμαστε πού και πού και από την οπτική του άλλου, όσο και αν την απορρίπτουμε, κάτι που δεν είναι κακό για αλλαγή ή
έστω σαν... πνευματική άσκηση.
Κυρίως οι όποιες κατηγοριοποιήσεις δεν πρέπει να αποτελούν τα όρια της σκέψης μας. Απλώς τις αφετηρίες μας. Και όσο και αν είναι ξεκούραστο και βολικό να πιστεύουμε σε απόλυτες αλήθειες,
η πραγματικότητα είναι μια σύνθεση και πιθανότατα οι λύσεις πρέπει να είναι και αυτές συνθέσεις.