Σοβαρά τώρα,Όχι βρε συ, έτσι είμαι εγώ, και του σαλονιού, και του πεζοδρομίου ασούμε.
Στράτο εγώ νομίζω ότι είναι απλά μίμηση (μουσική, στυλιστική, στιχουργική, κινησιολογική) αντίστοιχων αμερικάνικων καλλιτεχνημάτων. Ωραίες οι παρατηρήσεις σου αλλά δε νομίζω ότι παίρνει πολλή κοινωνιολογική ανάλυση το θέμα εδώ.
Εχει βαση η σκεψη σου.Ίσως είμαι ο μανοδικός που δεν το θεωρεί σκουπίδι, αλλά πολύ ενδιαφέρον.
Όχι μουσικά ενδιαφέρον, αλλά κοινωνιολογικά.
Όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο, θεωρώ ότι υπάρχει ρομαντισμός μέσα σ' αυτό.
Σύγχρονος ρομαντισμός όμως, ο ήρωας είναι ο "μαμάω" τύπος που μόνος και πάντα άνετος κοροϊδεύει τις "κακές δομές" (κράτος, αστυνομία, εφορία, κλπ), κυκλοφορεί με φτιαγμένα αυτοκίνητα (όχι όπως θέλουν οι εταιρίες, αλλά βελτιωμένα), ζει στα όρια (200 στην στροφή).
Έχει όμως και χαρακτηριστικά από αστυνομική λογοτεχνία (βγάζω πολλά λεφτά από την ντρόγκα, και οι μπάτσοι με κυνηγάνε, αλλά είμαι πάντα πιο έξυπνος από αυτούς), παίρνοντας την θέση του "κακού", αλλά ανένταχτου στο σύστημα.
Ο εμφανής αριβισμός (ότι και να κάνετε εσείς σας γράφω κι ας μην είναι ηθικό και καλό αυτό που κάνω αρκεί να πετύχω) ενώνεται με την επιτυχία (δεν ήμουν τίποτα αλλά τώρα που κάνω ότι γουστάρω έχω τα πάντα), και είναι προς μελέτη σχετικά με τις επικρατούσες αξίες σε μια μεγάλη μερίδα νεανικού κοινού.
Γιατί "πουλάει" σήμερα?
Όλοι τα έχουν με τις κοινωνικές δομές (κράτος, αστυνομία, εφορία, κλπ), και πολλοί ονειρεύονται (αλλά "δεν έχουν τα κότσια") να πάνε ενάντια στο σύστημα, και ακόμα περισσότερο ονειρεύονται να πετύχουν σ' αυτή τους την προσπάθεια (όπως στο τραγούδι).
Μερικά ολίγα χαζά.
Αν το εξετάσει κάποιος σοβαρά, θα φτάσει σε πολύ περισσότερα συμπεράσματα, χρήσιμα για τον σημερινό μας κόσμο, από κοινωνιολογική άποψη πάντα.
Εχει βαση η σκεψη σου.
Νομιζω οτι ειναι ενα ξενοφερτο προιον {Αμερικανικο επι το πλείστον} τα οσα πραγματευεται το κομματι.
Στην Αμερικανικη κουλτουρα η εννοια του Get rich or die trying ειναι μια πολυ σοβαρη υποθεση που μου εκανε κ εμενα εντυπωση οταν ημουν εκει.
Δεν τους νοιαζει απο που βγαζεις χρηματα αρκει να οδηγας Bentley και να ανοιγεις σαμπανιες στο κλαμπ καθε σαββατο.
Η ραπ σκηνη του 80 που μιλησε για ανισότητες κ κοινωνικο ρατσισμο πλεον μιλαει για ζαντολαστιχα κ κωλους να λικνιζονται..κ οπως πολυ ευστοχα λες..παμε κοντρα στο συστημα.
Δυστυχώς ο πιτσιρικας που ειναι ολη μερα στην καφετερια κ βλεπει αυτα τα κλίπ με τις γκομενες να χαριεντιζονται με τον τραγουδιστη / ηρωα, μαλλον ταυτιζεται..
Αλλωστε για αυτες δεν γινονται ολα
Να πω και την αμαρτια μου, μετα το πρωτο σοκ (απο τη δευτερη ακροαση και μετα δηλαδη) αρχισε να μου αρεσει και μενα.
7 hours ago, Jazzjoker said:
Μια που τελευταίως έπεσαν πολλά θρεντς με απόψης και δοθείσης της ευκαιρίας, είπα να ρωτήσω κι εγώ κάτι. Το παρακάτω κομμάτι έχει γίνει απίστευτο trend στη νεολαία από τη στιγμή που ανέβηκε. Όπως μπορείτε να δείτε μέσα σε 3 εβδομάδες έχει σχεδόν 14 μύρια views. Τι σας λέει μουσικά, στιχουργικά (αν βάλετε υποτίτλους εμφανίζονται οι στίχοι), αισθητικά; Γενικώς ποιες οι απόψης σας;
ήδη νιώθω άσχημα ?και μετα κραζαμε τους greta van fleet.
κατι τετοια βλέπω και απορω που πάει αυτός ο κόσμος.
Και μόλις έκανα μια περίληψη τι λέει το τραγούδι
Σε ευχαριστώ.
Μες στο σπίτι δε βγάζω τα chains
Για να θυμάμαι πως κάποτε δεν ήμασταν okay
Οι βαλίτσες γεμάτο ως πάνω μες στα χόρτα
Ψάχνουνε παντού, μέχρι τ' αρχίδια μου
Πάντα όμως παίρνουνε τ' αρχίδια μου
Ποτέ νερό από τη βρύση
Αφήνω αφρικάνικη σκόνη
Γεμάτες οι τσέπες και το παντελόνι πέφτει
Τώρα βγαίνω, δίνω στο δρόμο σ' όποιον δεν έχει