@Νικολας
Όσον αφορά στην προσωπική μου στάση, τα ίδια θα είχα γράψει (ή μάλλον, χειρότερα) αν ήταν "μαντράχαλοι", ίσως με λίγο διαφορετική διατύπωση. Σχετικά με το ότι σε άλλες παρόμοιες περιστάσεις, δεν τοποθετήθηκα, ε.. ας πούμε ότι δεν αφιερώνω τόσο χρόνο στο νοιζ, όσο κάποτε και διέφυγαν της προσοχής μου.
Επί της ουσίας, διαφωνώ με την ιδέα ότι το κλασσικό ρεπερτόριο (ή οι εκτελέσεις αυτού) χρειάζονται κάποια ανανέωση και μάλιστα αυτού του τύπου. Μαζί μου φαίνεται να συμφωνεί η μεγάλη πλειοψηφία των μαέστρων, δισκογραφικών εταιρειών, εκπροσώπων του ειδικού Τύπου και απλών ακροατών που έτυχε να συναναστραφώ.
Έχω παρατηρήσει δε, ότι τέτοια αιτήματα εκμοντερνισμού έρχονται συνήθως (και εγκρίνονται) από ανθρώπους που έχουν μάλλον περιστασιακή (στην καλύτερη) σχέση με αυτό το υλικό.
Θα ήταν ευχάριστο να εκπλαγούμε από ένα σύγχρονο συμφωνικό έργο, το οποίο θα ενσωμάτωνε επίσης σύγχρονες αισθητικές τάσεις με τρόπο καλόγουστο. Αλλά το να επιχειρούμε τέτοιες "μαγκιές" με το υλικό του Βιβάλντι ή οποιουδήποτε άλλου τέτοιου ογκόλιθου, ε... εντάξει, δεν το λες και καλλιτεχνία.
Πρόσφατα "πέτυχα" μία διαφήμιση ενός γιαουρτιού, όπου ο κ. Παπακαλιάτης επιχειρεί να πιστοποιήσει το κατανυκτικό περιβάλλον στο οποίο εμπνέεται χρησιμοποιώντας ως ηχητικό υπόβαθρο μία από τις σουίτες για τσέλο του Μπαχ... μόνο που κρίθηκε (προφανώς) δύσπεπτη, οπότε κάποιος της προσέθεσε και ένα ρυθμικό υπόβαθρο από αντίστοιχη συσκευή...
Αυτό είναι πορνογραφία (βλ. κατά Χατζηδάκι ορισμό), όχι καλλιτεχνία. Είναι η συνειδητή υποβάθμιση υλικού προκειμένου να φιλοδωρήσουμε τον θεατή με μία ψευδεπίγραφη αντίληψη ποιότητας, ελπίζοντας ότι η σκέψη του θα συμπεριλάβει και το ασβεστώδες υποπροϊόν που θέλουμε να πουλήσουμε.
Ως ακροατής, έχω αναπτύξει σθεναρές άμυνες απέναντι σε τέτοια φαινόμενα, εδώ και πολλά χρόνια.
Αυτά.