Εβλεπα στο msn μου να εχουν 3 μη μουσικοι φίλοι μου την υπογραφη "the empyrean" και ρωτησα τι παιζει...μετα απο 2 ακροασεις ειχα την ιδια υπογραφη.
Η συμπαθεια μου για τον Frusciante ηταν δεδομενη.Οχι μονο επειδη ειναι ιδιοφυϊα ή επειδη κανεις δεν μπορει να παιξει οπως αυτος,αλλα επειδη η συνολική του εικόνα μοιαζει με μουσικό που βγηκε απο το myspace (απλα τυχαινει να συμμετεχει σε ενα απο τα supergroups).
Τα κομματια του ακουγονται σαν να γραφτηκαν στο σπιτι του (δεν ξερω αν ισχυει,σε παλιοτερους δισκους του νομιζω ετσι ειναι) και δεν υπαρχει τιποτα το επιτηδευμενο.
Προσφατο παραδειγμα στο φορουμ οι U2 με το νεο κομματι τους,οπου "καλό ειναι,αλλα δεν ειναι σαν το POP ή το Achtung baby".
Παρόμοιες διαπιστώσεις : το in rainbows ειναι δισκαρα ,αλλα δεν μπορω να πω με σιγουρια οτι ειναι αποτελεσμα μουσικής εμπνευσης ή υψηλων ικανοτητων των radiohead.
Ακουγοντας το empyrean,πεφτω απο εκπληξη σε διαπιστωση και τουμπαλιν.Oι εκφρασεις "Ειναι δυσκολο να βγουν καλα κομματια γιατι ολα εχουν ειπωθει","mediocrity rules","ποσο καιρο εχω να ακουσω ολοκληρο δισκο απο την αρχη μεχρι το τελος","ειναι κυνικη η εποχη για την τεχνη","αν ημουν 16χρονος θα ακουγα Tokyo Hotel και ετσι εβλεπαν οι 30αρηδες τοτε τους Nirvana" καταστρεφονται σαν ντομινο μπροστα στην ακροαση αυτου του δισκου και στα συναισθηματα που δημιουργει.Αυτα που ειχα σε ληθαργο για πολλα χρονια και κατηγορουσα τον εαυτο μου οτι μεγαλωσα ή βολευτηκα ή φοβαμαι να ασχοληθω πλεον.
Τελειωνω με μια φραση μιας φιλης μου : ακουγα τον δισκο repeat σε ενα μεγαλο ταξιδι στο τρενο και οποτε κοιτουσα τον τιτλο για να δω ποιο ηταν το αγαπημενο μου κομματι,καθε φορα ηταν αλλο.