Παιζω πανω απο 30 χρονια κιθαρα και αν σας πω τι εχουν περασει απο τα χερια μου και τι εχω πουλησει ( και χιλιομετανιωσει πια >
) , μερικοι ισως λιποθυμουσαν ;D.
Ο τυπος εχει δικιο σε πολλα πραγματα και αν εξαιρεσεις το παραξενο γεγονoς !!! του οτι δεν αναφερεται στο tenon , σχεδον σε ολα τα αλλα συμφωνω.
Ιδιαιτερα στη σχεση της ποιοτητας του ηχου με τα βαρια ξυλα και στο ποσο υψηλα διαμορφωνεται η τιμη , η οποια οπως και σε ολα τα προιοντα , συμπεριλαμβανει το "υπερβολικο" κοστος διαφημισης , για να εχει η
Gibson το ονομα που εχει.
Ακομη βλεποντας οτι το αρθρο ειναι παλιο , δικαιολογειται εν μερη η μη αναφορα του στις εξαιρετικες πλεον "αν και υπερτιμιλογημενες" καλες κιθαρες που βγαζουν και η
Gibson και η Fender τα τελευταια χρονια.
Εκεινο που ηθελα να προσθεσω ειναι οτι και οι δυο εταιρειες , εκτος απο τα "μαζικης" παραγωγης καυσοξυλα που τροφοδοτουσαν για καιρο τους αμοιρους , εν αγνοια , κιθαροπληκτους , ειναι οτι ειχαν καποιες περιοδους αναλαμπης , στη διαρκεια των οποιων παρηγαγαν καποια εξαιρετικα οργανα , τα οποια πλεον αποτιμουνται στο μουσικο χρηματιστηριο σε καποιες χιλιαδες δολαρια.
Επειδη δεν εχω πολυ χρονο για να επεκταθω , θα ηθελα μονο να αναφερω δυο περιπτωσεις.Μια για την
Gibson και μια για την Fender.
Η περιπτωση της
Gibson ειναι . οτι στα τελη της δεκαετιας του 70 κατα την οποια ομολογουμενως εφτιαξαν τις χειροτερες ποιοτικα ( εκτος ελαχιστων εξαιρεσεων ) κιθαρες , οσοι ηξεραν τι τους γινεται εκτος των Guitar Superstars ( και ηταν μαλιστα πολλοι!! ) αναζητουσαν παλια κοματια και εισαν βεβαια διατεθημενοι να πληρωσουν αδρα γι αυτο.
Ετσι ξεκινησε η περιφημη κουρσα και κατεληξε στα ασυληπτα πλεον ποσα που πληρωνονται για μια 58αρα Les Paul.
Εκεινη την εποχη λοιπον ενα Super Market κιθαρας , το Guitar Trader , εχοντας εξασφαλισει αρκετες παραγγελιες για κιθαρες που βασιζονταν στα specs των παλιων 50ς μοντελων , εκλεισε συμβολαιο με το Norlin , για την παραγωγη μιας παρτιδας περιορισμενων κοματιων που θα ηταν ειδικες επανεκδοσεις της Les Paul που φτιαγοταν εν γενει το 1959.Ετσι η
Gibson προσελαβε το 1978 τον Tim Saw ο οποιος μαζεψε ολους τους παλιους PAF που βρηκε στη διαθεση του , τους μελετησε κι ετσι εχουμε στις αρχες του 1981 τον "ομωνυμο" μαγνητη , που οσοι τον εχουν ακουσει λενε οτι απο ολους εχουν κατα περιοδους φταχτει , εναι αυτος που ηχητικα πλησιαζει περισσοτερο τους "καλυτερους" original PAF των 50s.
Αυτους εκτος απο τα πρωτα reissues των 59 , τους φορεσαν και αρκετες "normal" κιθαρες παραγωγης.
Αυτες λοιπον οι πρωτες "reissues" αν και δεν ηταν "πιστα αντιγραφα" δεν θα μπορουσαν αλωστε εξ' ου και τα R8....R9 κλπ. ηταν "εξαιρετικες" , λιγο αργοτερα η εταιρεια επεστρεψε στον αρχικο σχεδιασμο της Les Paul , που ειχε εγκαταλειφθει στα 70ς και αρχισε να ξαναφτιαχνει " καλουστικες " κιθαρες και βεβαια αυτη η πορεια οδηγησε στις σημερινες πολυ καλες VOS , historic κλπ.
Η αλλη αντιστοιχη περιοδος που αναφερεται στις Fender ηταν οταν το 1982 η CBS προσελαβε τον Dan Smith ο οποιος ανελαβε να βρει τον τροπο να ξαναρχισει η εταιρεια να πουλα κιθαρες γιατι εκεινη την περιοδο ειχε κυριλεκτικα πατωσει και εξοβελιστει απο το προσκηνιο απο αλλες εταιρειες βλεπε Kramer κλπ.
Ομως δυστυχως λογω ανωτερας βιας ( παιδια ;D ) δεν μπορω τωρα να επεκταθω περισσοτερο , πραγμα που θα κανω καποιοα αλλη στιγμη.
Και αντιστρεφοντας αυτο που ελεγε μια παλια διαφημιση , μη σας νοιαζει τι γραφει η ουγια ( ταμπελα ) , αλλα αν κελαιδαει η οχι το "εργαλειο". 8)
) έχει την τελική επίβλεψη. Τελικά την πουλάνε λες και είναι καμιά σούπερ ντουπερ καστομιά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου. Τες πα, για αυτήν την απατεωνιά έχω ξαναπεί την άποψή μου και ας μην την ξαναπώ καλύτερα... :
,αν μη τι αλλο ΑΚΟΥΝ τα παραπονα των κιθαριστων εστω και με καθυστερηση.
