David Gilmour είπε:
στα σετ που ειναι ιδιοι οι μαγνητες που προαναφεραμε ειναι τοσο μικρες οι διαφορες στην αντισταση που για να ειμαι ειλικρινης καθαρα για ψυχολογικους λογους βαζουμε στο neck τον πιο "δυνατο" αρχ.... μέντολες δηλαδη να ειναι το σετ 6.1Κ ,6.2Κ και 6.4Κ και να βαλουμε στο neck τον 6.4Κ και καλα τον πιο "δυνατο"
Μερικές παρατηρήσεις:
Τον "δυνατότερο" μαγνήτη συνήθως τον βάζουμε στη γέφυρα, τον αμέσως πιο "αδύναμο" στη μέση και τον πιό "αδύναμο" στο μανίκι.
Κι αυτό γίνεται γιατί όπως προαναφέρθηκε, κοντά στη γέφυρα το πλάτος ταλάντωσης της χορδής είναι πολύ μικρό, με αποτέλεσμα ο μαγνήτης να μην μπορεί να παράγει την ίδια έξοδο σε σχέση με τον neck, όπου το πλάτος της ταλάντωσης της χορδής είναι πολλαπλάσιο.
Γι' αυτό βάζουμε "ισχυρότερα" πηνία ανάλογα με τη θέση, για να υπάρχει ισορροπία στην έξοδο.
Σίγουρα η ρύθμιση του ύψους παίζει ρόλο στην έξοδο, αλλά και στην "ποιότητα" του ήχου.
Χαμηλά τοποθετημένοι μαγνήτες διαβάζουν πλατύτερο πεδίο γιατί οι δυναμικές γραμμές των μαγνητών είναι στενότερες κοντά στο polepiece και απλώνουν μετά.
Αρα άν είναι σεταρισμένος ο μαγνήτης κοντύτερα στη χορδή θα έχει πιο πολύ focus, που λέμε.
Πιο μακριά έχει πιο πολύ "αέρα"...
Εγώ προσωπικά βάζω πάντα τους μαγνήτες μου πολύ χαμηλά.
Αν βρείς την ισορροπία μεταξύ επιθυμητής εξόδου, focus και "αέρα", είσαι
πασσάς... 8)
το κατσαβίδι είναι φίλος σου εδώ
Επίσης, η ωμική αντίσταση των πηνίων μπορεί να δίνει ίσως μια εικόνα για την έξοδο του "μαγνήτη", δεν λέει όμως τίποτα αντικειμενικά για τη "χροιά" του.