Kαλησπέρα,
στον τομέα ακουστική κιθάρα δεν υπάρχει καθοδήγηση και η γνώμη, πέρα από υποκειμενική, μπορεί να είναι και παραπλανητική. Μόνο κριτήριο είναι το αυτί, η αισθητική και το χέρι σου. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος κιθάρα, σχήμα ή μέγεθος. Μια Super Jumbo μπορεί να ακουστεί πιο πρίμα ή πιο 'ψόφια' από μια parlor. Mια dreadnaught πιο σπιρτόζα και πιο ανάλαφρη από μια ΟΜ. Μια D-28 πιο μπάσσα από μια ...D-28. Το πόσο μπάσσο πχ. είναι ένα όργανο, πέρα από τις δυνατότητες που 'χει ως όργανο, το καθορίζει το δεξί σου χέρι (αν είσαι δεξιόχειρας).
Στο ακουστικό όργανο υπεισέρχονται τόσο πολλές μεταβλητές που είναι σχεδόν αδύνατο να πετύχεις δύο ίδια όργανα. Δεν υπάρχει κανόνας και δεν υπάρχουν περιορισμοί.
Ξέχνα τα trends, τις υποβολές και τις επιταγές και απλά παίξε όσο περισσότερα όργανα μπορείς. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσες εκπλήξεις κρύβει αυτός ο τομέας. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Μην προκαταβάλλεσαι από φθηνότερα όργανα αλλά και μην αυθυποβάλλεσαι από ακριβά.
Πχ, σε αυτό που ακούω στο πρώτο βίντεο ( το δεύτερο δεν το λαμβάνω ως κριτήριο ήχου γιατί είναι plugged), κυριαρχεί το δεξί χέρι του Metheny, και για την ακρίβεια τα μακριά νύχια του δεξιού του χεριού. Αυτά είναι που δίνουν ΄και αυτόν τον chorus like χαρακτήρα στον ήχο. Όλα τα άλλα έπονται, χωρίς όμως να λείπουν. Κάθε πτυχή του παιξίματος ενός κιθαρίστα είναι σημαντική για τον ήχο που θα διαμορφώσει στο όργανο αλλά και για τους περιορισμούς που αυτό θα του θέσει. Όσον αφορά το μουσικό μέρος, μου φαίνεται ότι κινείται περισσότερο προς fingerstyle βρετανικής σχολής με μπόλικο κέλτικο αέρα, αν αυτό σε βοηθάει ως προς επιλογή μάρκας (βλ. Lowden, Avalon, Fylde, Eggle κλπ).
Δες, άκου, παίξε. Αυτό μόνο.
