Το κοινό μας θέλει τους μουσικούς "youtube"?

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Hμουν σε γενεθλια, περιμεναμε να ερθει και ενας μπουζουκτσης που τελικα κοιμηθηκε και δεν ηρθε. Kαι ετσι σκεφτηκα και πηρα την μοναδικη μου κιθαρα (ηλεκτρικη), χωρις ηχειο ("ενισχυτη" το λενε κιθαριστες και μουσικοι, για το γενικο κοινο πιο σαφες το "ηχειο"), με το σκεπτικο οτι θα συνοδευσω ετσι απαλα τον μπουζουκτση.
Καθοτι τελικα ημουν μονος μου με την κιθαρα, και δεν ειμαι τραγουδιστης, τους επαιξα μια ποικιλια απο κομματια και σχετικους αυτοσχεδιασμους. Ενω ακουσα και καλα λογια, ακουσα και "ναι αλλα παιξε πιο δυνατα" ενω επαιζα φουλ δυναμη πενιες, αλλα καλυπταν τα αμαξια, σε αυλη σε κεντρικο δρομο.
Και επισης "αλλα δεν παιζεις ελληνικα".

Και παλιοτερα θυμαμαι αρκετους που ηθελαν μονο παραγγελιές στην κιθαρα σε παρεα, αντι να εκτιμησουν αν εχεις κατι να πεις στο οργανο. Αλλα σημερα με εβαλε σε σκεψεις.

Θεωρειτε πια ειναι μη ευπροσδεκτος ειδικα ενας μουσικος μονος του? Στην εποχη του youtube, που χρησιμοποιουν οι περισσοτεροι, να ακουσουν αυτο που θελουν την στιγμη θελουν?

 

[manosx]

Αν δεν ψηνεις το στυλ να εχεις μια εστω οριακα ανεκτη φωνη με μια ακουστικουλα εκει και να λαλας κανα ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ, δεν μπλεκεις. Μη σου πω οτι και αυτο το στυλ ειναι μαλλον του περασμενου αιωνα κριντζαρα και μονο που το σκεφτομαι διοτι τωρα με τα τραπ και τα μαπ μαλλον αντι για ακουστικη θελεις κανα γκλοκ και τιποτα σακουλακια με μαρμαροσκονη για να φλεξαρεις την ωρα που θα ριμαρεις

Τωρα κατι σολαρισματα και κατι ριφακια στην ηλεκτρικη, και μαλιστα χωρις ενισχυτη, δε θελω να σε πικρανω αλλα μαλλον ηταν απλα ευγενικοι με τα καλα λογια αυτα που σου ειπαν

Μην μπαινεις σε τετοια τριπακια. Μουσικη να παιζεις μονο εκει που γουσταρεις, και αυτα που γουσταρεις, με αυτους που γουσταρεις, σε προυποθεσεις που τις γουσταρεις. Σε οποιαδηποτε διαφορετικη συνθηκη που δεν τη γουσταρεις, μονο αν σε πληρωνουν να παιζεις.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Τωρα κατι σολαρισματα και κατι ριφακια στην ηλεκτρικη, και μαλιστα χωρις ενισχυτη, δε θελω να σε πικρανω αλλα μαλλον ηταν απλα ευγενικοι με τα καλα λογια αυτα που σου ειπαν

Συμφωνω με τα αλλα, μονο εδω επεσες εξω. Δεδομενων των συνθηκων (unplugged ηλεκτρικη) επαιξα ελαχιστα μελωδιες/σολος και σχεδον ολη την ωρα συγχορδιες και αρπισματα. Πχ. το σωμα του Stairway to heaven απο Led Zeppelin και τα ακκορντα (συν τις 3 χαρακτηριστικες χρωματικες νοτες) του Imagine απο John Lennon, και μερικα ρυθμικα funk στακατο στυλ James Brown κτλ. Ειναι και που ο καημενος βαρουσα-βαρουσα αλλα solid-body κιθαρα χωρις ενισχυση σε ηχορυπανση χωρο δεεεεν.

Παντως ολοι ειχαν καποια ηλικια, δεν τους εκοψα για rap-heads, γελασα ομως με την κατασταση που περιεγραψες.

 

[manosx]

Χτυπα εκει μια ακουστικη να υπαρχει, εχει πολυ ωραια κομματια και στη χαμηλη κατηγορια τιμης, ειναι οτι πρεπει για φορητες καταστασεις, και ειναι και καλο εργαλειακι οταν γραφεις κομματακια στο PCακι, ολο και καπου θα χρειαστει.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

@manosx ναι σιγουρα!

Φανταζεσαι να ειχα φερει χθες unplugged το ηλεκτρικο μου μπασο αντι για την κιθαρα?

 

[manosx]

Θα φερω το midi controller. Σκετο.

"Και τωρα θα σας παιξω το τριτο Κονσερτο του Ραχμανινοφ"

*Παταει πληκτρα εντελως στην τυχη αλλα σε εξωφρενικο ρυθμο και με υπεροπτικο υφος *

"Φοβερο εργο, χρειαστηκε πολυ κοπος και ταλεντο για να φτασω να το παιζω ετσι, τι κριμα να μην εχουμε και ενα midi sound module για να το απολαυσετε και εσεις"

 

[Nekkon]

Φίλος μου ξεκίνησε τρίχορδο μπουζούκι. Μετά από δίπλωμα φλάουτου. Τον λέω γιατί ρε συ; Μου λέει Για να φτάσω σε αυτό το επίπεδο φλάουτου έφτυσα αίμα, χρόνια μελέτης. Έπαιζα σε παρέες και λέγανε ένα μπράβο, όσοι άκουγαν. Έβγαζε ο ξάδερφος το τρίχορδο και σηκωνόταν όλοι, ενώ δεν είχε σπουδάσει καν. Ε αρκεί

 

[Nekkon]

Πάντως στο θέμα σου, το τρυπάκι με τις παραγγελιές είναι η τρύπα του όζοντος. Δεν έχει σημασία τι και πόσα ξέρεις. Πόσα κομμάτια μπορείς να παίξεις; 100; Ε το κοινό θα σου ζητήσει τα άλλα 100 που δεν ξέρεις. Και θα φανείς ο άσχετος. Που μπορεί να είσαι παικταράς, αλλά είναι φύσει αδύνατον να ξέρεις και Μετάλλικα και Γονίδη και Λεντ Ζέπελιν και Πάριο και Τέιλορ Σουίφτ. Οι τύποι νομίζουν ότι ο οργανοπαίκτης σπούδασε σε καραόκε πάρτι. Άσε που το τραγούδι που δεν θα ξέρεις θα πεταχτεί κανένα τσουτσέκι από τους άλλους που θα ξέρει τρία ακόρντα, θα το ψευτοπαίξει και θα πούνε "Να είδες, αυτός το ήξερε".

Γι'αυτό η λύση είναι μία. Σόλο παίξιμο με backing tracks. Αυτοσχεδιάζεις, γουστάρεις εσύ, γι'αυτό ξεκίνησες μουσική και όχι για να εντυπωσιάσεις κανέναν άλλο, ο κόσμος θα μιλάει και δε θα σου δίνει σημασία, αλλά στο τέλος θα πουν ότι ήξερες να παίζεις μουσική. Άσχετα αν η μίξη των backing tracks ήταν όλα ποπ σε ντο μείζονα

 

[Nekkon]

χωρις ηχειο

Εντωμεταξύ έχεις τον πιο φορητό ενισχυτή στην ιστορία. Δεν είχες την παραμικρή δικαιολογία να τον αφήσεις σπίτι

 

[gkourmoul1]

επαιξα ελαχιστα μελωδιες/σολος και σχεδον ολη την ωρα συγχορδιες και αρπισματα. Πχ. το σωμα του Stairway to heaven απο Led Zeppelin και τα ακκορντα (συν τις 3 χαρακτηριστικες χρωματικες νοτες) του Imagine απο John Lennon, και μερικα ρυθμικα funk στακατο στυλ James Brown κτλ. Ειναι και που ο καημενος βαρουσα-βαρουσα αλλα solid-body κιθαρα χωρις ενισχυση σε ηχορυπανση χωρο δεεεεν.

Το έχω κάνει άπειρες φορές τελευταία 30 έτη, το να παίξω για ωρες κιθάρα/τραγουδι σε γνωστό/άγνωστο φιλικο κοινό. Αλλά και με μπουζούκι και ελάχιστες φορές με ηλεκτρική.
Σε όλες τις περιπτώσεις, περιμένουν να ακούσουν κομμάτια που γνωρίζουν και γουστάρουν. Εάν δεν έχεις πλούσιο ρεπερτόριο και απλά παίξεις κάποια κλασικά ορχηστρικά κομμάτια, σταματάνε να ασχολούνται μαζί σου στα πρώτα 5 λεπτά και ασχολούνται με τον διπλανό τους και το φαγητο.
Γενικά, θα βρεθούν ίσως 1-2 άτομα μέσα στην παρέα που να έχουν ίδιο ρεπερτόριο με σένα. Οι υπόλοιποι μπορεί να ακούν άσχετα ή να μην τους ενδιαφέρει καθόλου η μουσική. Δεν έχει καθόλου να κάνει με αμεσότητα πρόσβασης YouTube κλπ. Καμία σχέση. Οι ορέξεις του καθένα είναι διαφορετικές και δεν γίνεται να ικανοποιήσεις την παρέα στο σύνολο της. Το ποσό πλάτος και βάθος έχεις στο ρεπερτόριο, καθορίζει το πόση ώρα θα κρατήσει όλο αυτό.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Οπως τα λετε ειναι. Το highlight χθες ηταν που δυο της παρεας σιγοτραγουδησαν το Imagine, αυτο ηταν ωραιο, και μετα εσκασε μυτη και ενας ροκας τυπος που μονο που ειδε την ξανθια ιαπωνεζα ξανανιωσε, πριν προλαβω να παιξω οτιδηποτε.

Εντωμεταξύ έχεις τον πιο φορητό ενισχυτή στην ιστορία. Δεν είχες την παραμικρή δικαιολογία να τον αφήσεις σπίτι

Το σκεφτηκα αλλα εξωτερικη αυλη χωρις ρευμα, μετα φερε και μπαλαντεζα να'ουμε.

 

[fatalv]

Άρα για πολλοστή φορά αποδεικνύεται ότι:
H συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου θέλει/ορίζει/αποδέχεται τον οργανοπαίχτη ως διασκεδαστή και όχι ως μουσικό, πράγμα όχι απλά θλιβερό, αλλά συνάμα σιχαμερό (για να χρησιμοποιήσω μία λέξη σε κλίμα νηφάλιο).

Και ΔΕΝ αναφέρομαι σε κοινό ''φασολα΄δας'', ''ναμαγαπάδες'', ''σκυλάδες'' κλπ. Αναφέρομαι σε όλα τα είδη κοινού που απαρτίζουν τέτοια σκηνικά που περιέγραψε ο συντάκτης του νήματος.

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

θλιβερο ενταξει ναι, αλλα οχι και σιχαμερο, γιατι ο ηχος ο ιδιος ηταν λιγος, με ολες τις εννοιες. Οποτε και καταλαβαινω την αδιαφορια.
Η ουσια ειναι παντως πως πανε μαζι, ειδικα σε εξω/κοινωνικες καταστασεις και μουσικος και διασκεδαστης. Πριν δεκαετια και βαλε ομως θυμαμαι, που ημουν ο μισος παικτης που ειμαι σημερα, χωρις να ειμαι σημερα βιρτουζος ή κατι τετοιο, πως σε παρομοιες καταστασεις υπηρχε μεγαλυτερο ενδιαφερον. Για αυτο και προσομοιωσα με youtube, το αποτελεσμα χρονων ο καθενας να ειναι στον αλγοριθμο του με τις προτιμησεις του κτλ.

 

[Έκτορας]

Γενικότερα μιλώντας, ο Έλληνας δεν γνωρίζει και δεν εκτιμά το παραμικρό από μουσική. Γνωρίζει μόνο και εκτιμά από τραγούδι. ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά μεταξύ τους. Τον νοιάζουν μόνο οι στίχοι και το τί μπορεί να τραγουδίσει (κυρίως μοιρολόγια, για την άδικη ζωή, την γυναίκα που τον παράτησε, άντε και για την ξενοιτιά που τον έστειλε η α΄δικη μοίρα). Εάν βιοπορίζεσαι απο΄ την μουσική, αυτά πρέπει να ξέρεις να παίζεις.

Για εμάς τους πιο τυχερούς που είχαμε την ευλογία να βιοποριστούμε αλλιώς και να κρατήσουμε την μουσική σαν χόμπι μας, μπορούν όλοι να παν να κουρευτου΄ν, γιατί εμείς θα παίζουμε αυτά που γουστάρουμε. Είτε με άλλους ομοϊδεάτες (οι πιο τυχεροί), είτε με backing tracks (οι πλείστοι - καλή ώρα).

 

[Κουφη Λεοπαρδαλη]

Ειναι αρκετα συχνο, ολοι αυτοι αν κουρευτουν τοτε θα πλουτισουν σε τετοιο βαθμο οι κομμωτες που με το αναλογο ΦΠΑ θα ξεχρεωσει η χωρα.

 

[manosx]

Άρα για πολλοστή φορά αποδεικνύεται ότι:
H συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου θέλει/ορίζει/αποδέχεται τον οργανοπαίχτη ως διασκεδαστή και όχι ως μουσικό,

Εννοειται.

Απλα καποιοι τυγχανει να διασκεδαζουν- ψυχαγωγουνται και με κατι παραπανω απο τα σκυλοτραγουδα.

Οποτε οταν εισαι με τους normies, ή θα παιξεις μουσικη για normies ή μην παιξεις καθολου.

Αυτοι που σε ξερουν, και γουσταρουν αυτα που παιζεις, θα σε ψησουν στο αλλιως, και εμενα πολλες φορες με βαζουν στην μπριζα να παιξω τα δικα μου.

Αλλα οταν ειναι σε φαση γενεθλια, γιορτες και τετοια, να αρχιζω τωρα να παιζω ξερω γω κλασσικουρες, θα αφησουν την τουρτα και θα ρωτανε ποιος πεθανε


Εκει, ή θα τους ξεκινησεις λαικο προγραμμα κατευθειαν σερι, ή ξεχασε το

 

[Άγιος]

Έχω γράψει αρκετά κομμάτια ανά τα χρόνια για μια ακουστική συνολικής διάρκειας 3-4 λεπτά συνήθως με αρχή, μέση και τέλος και όταν τα παίζω σε φίλους και γνωστούς προειδοποιώ: ''θέλω την προσοχή σας για 3-4 λεπτά ή να μην παίξω καθόλου'' γιατί ξέρω ότι δεν μπορώ να διατηρήσω το ενδιαφέρον για το 1 λεπτό που είναι η εισαγωγή, δεν είναι αναγνωρίσιμα και δεν είμαι ο Bach τι να κάνω. Αν θέλω να διασκεδάσω την παρέα έχω βιβλίο με ταμπλαδουτες από άλλες εποχές με πιασάρικα κομμάτια και μια φωνή ΟΚ, από εκεί μπορώ να παίζω ώρες με αμείωτο ενδιαφέρον από τους ακροατές, ξέρω ποια τα λέω καλά , τα έχω παίξει και μπροστά σε αρκετό κόσμο. Άλλο λοιπόν η διασκέδαση του κόσμου και άλλο η μουσική μας (μου) που συνθέτουμε ή αυτοσχεδιάζουμε

 

[cos_dr]

Εμένα ο πατέρας μου έλεγε, θα κάθεσαι να παίξεις, θα σου λένε παίξε αυτό παίξε εκείνο και θα τους παίρνεις τον αέρα λέγοντας σιωπή τώρα. Εγώ θα σας πω τι θα σας παίξω. Και ξεκινά με τα παιδιά του Πειραιά και τέτοια που τα ξέρουν όλοι. Έτσι θέλει. Να επιβάλλεσαι στο κοινό. Να τους σπας τον τσαμπουκα.

 

[manosx]

Έτσι θέλει. Να επιβάλλεσαι στο κοινό. Να τους σπας τον τσαμπουκα.

Και μετα να τους παιζεις το παντρεμενοι και οι δυο

 

[gkourmoul1]

Αν θέλω να διασκεδάσω την παρέα έχω βιβλίο με ταμπλαδουτες από άλλες εποχές με πιασάρικα κομμάτια

Έχω ένα θηριώδες ντοσιερ με 100αδες εκτυπώσεις 10ετιων από ελληνικό ρεπερτόριο (λαϊκά, έντεχνα, ροκ), και ένα πιο μικρό με ξένα κομμάτια. Οταν προκύπτει παρέα που ξέρω ότι θα παίζω για ώρες, τα παίρνω μαζί μου. Αλλιώς βγάζω το κινητό για 5-10 κομμάτια που θα τύχει να παίξω.

Βέβαια, όσο περνάνε τα χρόνια, τα ντοσιέ και η ακουστική χρησιμοποιούνται ολοένα και λιγότερο. Και οι παρέες λιγότερες και η διάθεση για μουσική λιγοστή. Τα ανέμελα χρόνια πέρασαν…