Σινιέ μάρκες - Μηπως ειμαι θυμα του Marketing?

[WilliamSats]

...ή "reference" (που παρεπιπτόντως σαν έννοια δεν υπάρχει στην ηλεκτροκιθαριστική για την πιστότητα αλλά για τους trademark ήχους - ένας από τους λόγους που είναι κάπως άνευ αντικειμένου η ταμπέλα αυτή).

Πάρα πολλά + λέμε!!!

edit:

reference=αναφορά(ς) = Ο καθένας έχει τον δικό του ήχο.

 

[Tthawth]

Περα απο τον ρομαντισμο και την λατρεία για συγκεκριμένα μοντέλα, υποψιαζομαι πως εξισου βασικό ρόλο παίζουν οι νομοι προσφορας και ζήτησης. Εαν η gibson γεμισει ξαφνικα τον τόπο κιθάρες, η αξία και η ποιοτητα θα πέσουν. Θα αγορασεις φτηνη κιθαρα, αλλα δεν θα ειναι η κιθαρα που θα αγοραζες πριν μια εβδομαδα. Ακομα και αν καταφέρει η gibson να βγάλει 1000 κομμάτια την ώρα διχως να ρίξει την ποιοτητα κατασκευής, ολοι μα ολοι θα αποκτησουν απο μια και θα χαθει κάθε ίχνος ρομαντισμου για τον όποιο θρύλο περιβάλλει το προιόν. Αυτο θα ειναι κακο για την εταιρεία.

Γενικώς οι τιμές δεν βγαίνουν απο το κεφάλι του κατασκευαστή. Υπάρχει μια σειρά απο φαινόμενα που καθορίζουν αναποφευκτα την τελική αγορα. Η εταιρεία θα μπορεσει να διαθεσει συγκεκριμένο αριθμο προιόντων (με την σωστη ποιοτητα). Η αγορα θα καταναλωσει τα προιόντα και εφοσον όλοι θελουν να παιζουν με εναν θρυλο, καταλαβαίνουμε οτι υπάρχει πάντα έλλειμα με αποτελεσμα αυξητικες τασεις στην τιμη μέ σκοπο την ισορροπια ζητησης και αγορας. Πιο ακριβό προιόν σημαίνει λιγοτερη ζήτηση δίχως να ρίξουμε την ποιοτητα.

 

[bloody_sunday]

Ούτε αυτό συμβαίνει... η παραγωγή των μεγάλων εταιριών όπως η Gibson και η Fender είναι μαζικότατη σε απελπιστικό βαθμό (εξ ου και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Gibson με την ξυλεία, όσο κι αν προσπαθεί να απευθύνεται πια σε ελεγχόμενες πηγές για να τη βγάζει καθαρή από το FBI κλπ. που την κυνηγούν). Είναι περιορισμένη μόνο για τα συλλεκτικά της κομμάτια, που φυσικά είναι επίτηδες πολύ περιορισμένα ή one-offs για να κρατηθεί ψηλά η τιμή και η συλλεκτική τους αξία.

 

[Tthawth]

Ούτε αυτό συμβαίνει... η παραγωγή των μεγάλων εταιριών όπως η Gibson και η Fender είναι μαζικότατη σε απελπιστικό βαθμό (εξ ου και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Gibson με την ξυλεία, όσο κι αν προσπαθεί να απευθύνεται πια σε ελεγχόμενες πηγές για να τη βγάζει καθαρή από το FBI κλπ. που την κυνηγούν). Είναι περιορισμένη μόνο για τα συλλεκτικά της κομμάτια, που φυσικά είναι επίτηδες πολύ περιορισμένα ή one-offs για να κρατηθεί ψηλά η τιμή και η συλλεκτική τους αξία.

Αχμ. Ναι, σωστος. Μαλλον στην περιπτωση αυτη, ο αγοραστης αγοραζει αγογγυστα ξύλα δεμενα με ολίγη απο μουσικό θρύλο. Κατι σαν το τιμιο ξύλο.

 

[Superfunk]

Τα παραδείγματα είναι πολύ εξτρίμ και θα έλεγα πως δεν βοηθούν καθόλου στην στήριξη του επιχειρήματος, το οποίο έχει μια δόση αλήθειας αλλά με την πείρα που έχω πια πιστεύω πως είναι μικρή. Παλιότερα πίστευα πως αυτό όντως συμβαίνει, όχι μόνο στο χώρο του hifi αλλά και στα ηλεκτροκιθαριστικά, τώρα όμως όχι. Αρκούν απλά αξιοπρεπή μηχανήματα και όχι μερικά πολύ σπέσιαλ με την ταμπέλα του "κορυφαίου" ή "reference" (που παρεπιπτόντως σαν έννοια δεν υπάρχει στην ηλεκτροκιθαριστική για την πιστότητα αλλά για τους trademark ήχους - ένας από τους λόγους που είναι κάπως άνευ αντικειμένου η ταμπέλα αυτή).

+1000

 

[marathon]

Μαλλον στην περιπτωση αυτη, ο αγοραστης αγοραζει αγογγυστα ξύλα δεμενα με ολίγη απο μουσικό θρύλο. Κατι σαν το τιμιο ξύλο.

..με πολλή μάλλον απο μουσικό θρύλο. Εάν δεν έχουν οι FenderoGibson θρύλο...ποιός έχει? Η Tokay που συνήθως τις πατάει κάτω? ;D ;D

 

[bloody_sunday]

Κοίτα Tthawth, τώρα τελευταία στο μυαλό μου γυροφέρνει πολύ η έννοια του target group και η απέχθεια ή περιφρόνηση που εκδηλώνεται συχνά για τα προϊόντα της (πολιτισμικά ή υλικά) από όλους όσους δεν ανήκουν σε αυτό. Μου συμβαίνει και εμένα συχνά. Όμως έτσι η οπτική αυτή πολλές φορές χάνει κάποια ίχνη αντικειμενικότητας που θα έπρεπε να διαθέτει. Τέτοια collector items μπορεί να μην ενθουσιάζουν και ενδιαφέρουν εσένα κι εμένα, όμως η αξία τους δεν μετριέται με το κιλό αλλά με άλλες μη απτές και μετρήσιμες ποσοτικά έννοιες όπως το mojo, η συναισθηματικότητα, η ποιότητα του relicing, η ορθότητα των specs (πάλι για το target group που τα κυνηγάει) κλπ.

 

[manosx]

..με πολλή μάλλον απο μουσικό θρύλο. Εάν δεν έχουν οι FenderoGibson θρύλο...ποιός έχει? Η Tokay που συνήθως τις πατάει κάτω? ;D ;D

Άσε ρε φίλος... που ξέρεις και από θρύλους... θα συγκρίνεις τώρα αυτόν

Με αυτούς τους γεροξούρες;

 

[marathon]

...δίκιο έχεις φίλος.... :

 

[Voyager...]

@ bloody_sunday :

Τα παραδείγματα είναι πολύ εξτρίμ και θα έλεγα πως δεν βοηθούν καθόλου στην στήριξη του επιχειρήματος, το οποίο έχει μια δόση αλήθειας αλλά με την πείρα που έχω πια πιστεύω πως είναι μικρή. Παλιότερα πίστευα πως αυτό όντως συμβαίνει, όχι μόνο στο χώρο του hifi αλλά και στα ηλεκτροκιθαριστικά, τώρα όμως όχι. Αρκούν απλά αξιοπρεπή μηχανήματα και όχι μερικά πολύ σπέσιαλ με την ταμπέλα του "κορυφαίου" ή "reference" (που παρεπιπτόντως σαν έννοια δεν υπάρχει στην ηλεκτροκιθαριστική για την πιστότητα αλλά για τους trademark ήχους - ένας από τους λόγους που είναι κάπως άνευ αντικειμένου η ταμπέλα αυτή).

Σπύρο, το παράδειγμα ήταν extreme to extreme, αλλά είχε σκοπό να καταδείξει ότι ο ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας δεν αρχίζει και τελειώνει στο καθ’ αυτό μουσικό όργανο αλλά ότι είναι άμεσα εξαρτώμενος όλης της ήλεκτρο-μαγνητικής-ακουστικής «αλυσίδας» αυτού, που ξεκάνει από το μουσικό όργανο και τελειώνει στο μεγάφωνο η’ στα μεγάφωνα της καμπίνας μεγάφωνου / μεγαφώνων…

Για να μην βάλω ακόμα και την ακουστική του χώρου και το interaction factor μεταξύ του παραγόμενου ήχου από τα μεγάφωνα και του μουσικού οργάνου, όπου εκεί καταλαβαίνεις ότι πολλαπλασιάζονται οι συνιστώσες επιρροής στο τελικό αποτέλεσμα…

Οπότε, καλό είναι για το θέμα των ηλεκτρικών κιθαρών και του ήχου τους να αναφερόμαστε σαν ολότητα μεταξύ ηλεκτρικής κιθάρας – καλωδίων σύνδεσης- ενισχυτή ηλ. κιθάρας – καμπίνας μεγάφωνου / μεγαφώνων (είτε είναι Combo cab. είτε είναι external cab.)…

Τώρα στο θέμα του κορυφαίου η’ του reference όπως εύλογα και ευνόητα καταλαβαίνεις, ότι αυτό μπορεί να είναι ένα δυνητικό, όχι προς ένα, η’ δυο, η’ δέκα ενισχυτές και καμπίνες μεγαφώνων, αλλά ως το -εν δυνάμει- σημείο αναφοράς που μπορεί να υπάρχει προς ένα ζητούμενο ηχόχρωμα που μπορεί κάποιος μουσικός να επιζητεί να απολάβει εκ του ενισχυτή του…

Π.χ.

Ο Marshall 18 watt 1974X μπορεί να είναι ένας εξαιρετικός ενισχυτής και το trademark αρχέτυπο για όλους τους κλώνους του, αλλά οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι οι  Gabriel Sound Garage Voxer 18,  65 amps London 18, οι 18 watt clones που κατασκευάζει γνωστός μας Έλληνας καταστηματάρχης μουσικών οργάνων, είναι αισθητά πιο εύηχοι και με περισσότερη ενδελέχεια ως προς την ποιότητα κατασκευής και την ενδελέχεια επί των λεπτομερειών κατασκευής και τον παραγόμενο εξ αυτής ήχο…

Οπότε αν επιζητούμε να είμαστε ακριβοδίκαιοι ως προς όλα αυτά, οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι αν ακούμε διαφορές σε A/B test θα πρέπει και να τις αναφέρουμε…

Το ίδιο αντίστοιχα και σε μια επερχόμενη σύγκριση μεταξύ του Korg-Vox AC30 Heritage και του Top Hat The King Royale

Και όπως καταλαβαίνεις η «βαλίτσα» των –ομοειδών- συγκρινόμενων ενισχυτών μπορεί να πάει υπερβολικά μακριά…

Κάποιοι από αυτούς θα υπερισχύσουν έναντι των άλλων στην όποια σύγκριση και θέλοντας η’ μη θα αποτελούν το reference point για τον επερχόμενο διεκδικητή αυτής της συγκεκριμένης –ποσοτικά- αγοραστικής μερίδας του target group των αγοραστών της, συγκεκριμένης αγοράς…

Έτσι έρχεται –βάσει του όποιου ανταγωνισμού- και η όποια εξέλιξη και πιθανή βελτίωση των ενισχυτών, οι οποίοι ενισχυτές θα καταλήξουν στα χέρια εμπνευσμένων κιθαρίστων, οι οποίοι κιθαρίστες θα δημιουργήσουν εμπνευσμένη μουσική και θα αποτελέσουν αυτοί το πρότυπο αναφοράς, ως προς την μουσική τους και τους ήχους τους στην γενιά τους…

Το ότι θεωρούμε trademark ήχους, τους ήχους των Fender,  Marshall, Vox, Hiwatt, Dumble, Soldano, Mesa Engineering ενισχυτών, οφείλεται στο ότι η μουσική που εμείς ακούγαμε –μεγαλώνοντας- και εξακολουθούμε –σαν γενεά- να ακούμε, παραγόταν και παράγεται από αυτούς, οπότε το –σχετικό- ηχόχρωμα τους το έχουμε –νοητά- ως reference point…

Η επερχόμενη γενιά θα έχει ως reference point το ηχόχρωμα των Peavey 6505, των Bugera 333XL, των Engl Fireball και Powerball η’ όποιων άλλων ενισχυτών που αυτή θα μπορέσει να ταυτιστεί –ψυχολογικά- μαζί τους και το ηχόχρωμα τους...

Όπως βλέπεις, αυτό είναι μια αρκετά έξυπνη και ενδιαφέρουσα συζήτηση που θα έπρεπε να είχε γίνει κάποια χρόνια παλαιότερα, τηρούμενων αυτών των τύπων της γαλλικής ευγένειας, αλλά χαίρομαι που έστω και έτσι (μετά από τόσα χρόνια) μπορούμε να την κάνουμε –αμφότεροι- αυτήν...

 

[bloody_sunday]

Πράγματι είναι μια ωραία και ενδιαφέρουσα συζήτηση, αλλά θα ήθελα να μείνω σε αυτό που επεσήμανα σε σχέση με το θέμα μας, το οποίο επεκτάθηκε στο αν οι διαφορές των πανάκριβων και πολύ φροντισμένων σινιέ ηλεκτρικών κιθαρών - όπως τις προωθεί το μάρκετινγκ - γίνονται αντιληπτές με σούπερ μηχανήματα ή απλά αξιοπρεπή.

Για παράδειγμα, η άποψή μου είναι βάσει της πείρας μου (που φυσικά δεν είναι τεράστια όπως ίσως έγινε η παρανόηση) πως δεν είναι ανάγκη να κυνηγήσουμε έναν Matchless DC30 - το προσωπικό μου holy grail - για να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ πχ. μιας κιθάρας Α των 700 ευρώ και μιας κιθάρας Β των 4000. Αρκεί, πχ. για τα καθαρά του και λίγο για το crunch του, ένας Koch Studiotone, τον οποίο δεν θεωρώ απλά αξιοπρεπή αλλά υπέροχο ενισχυτή.

 

[Terry RoscoeBeck5]

Πράγματι είναι μια ωραία και ενδιαφέρουσα συζήτηση, αλλά θα ήθελα να μείνω σε αυτό που επεσήμανα σε σχέση με το θέμα μας, το οποίο επεκτάθηκε στο αν οι διαφορές των πανάκριβων και πολύ φροντισμένων σινιέ ηλεκτρικών κιθαρών - όπως τις προωθεί το μάρκετινγκ - γίνονται αντιληπτές με σούπερ μηχανήματα ή απλά αξιοπρεπή.

Εκ πείρας θα πω ότι ένα «και καλά» όργανο που είναι του τάδε, αν δεν παίζει ή ψιλό παίζει  από ένα αξιοπρεπές μηχάνημα και πάνω θα το ακούσεις αμέσως.

Για παράδειγμα πριν από καιρό ακούγαμε μια Gilmour strat - την ακριβή- σε έναν Fender (λάμπα δεν θυμάμαι μοντέλο, αξιοπρεπής ενισχυτής) και η «ετυμηγορία» ήταν: 700 ευρώ και με το ζόρι  ;D ;D ;D

Το όργανο δεν δικαιολογούσε σε καμία περίπτωση τα 2 χιλιάδες τόσα ευρώ που κοστίζει (αν θυμάμαι καλά την τιμή της ακριβής).

Οπότε IMHO από το «αξιοπρεπές» επίπεδο και πάνω αρχίζουν τα... ξεγυμνώματα  ;D  

 

[freerock1974]

Θεωρω υπερβολη να δινει καποιος υπερογκα ποσα για μια κιθαρα ωστοσο η υπερβολη ειναι μερος της ανθρωπινης φυσης επομενως...αν καποιος τα χει,δεν ενισταμαι.

Ειμαι βεβαια κατα του ''θα δωσω πολλα για να χω καλο ηχο''.

Το να συγκρινουμε οργανα με βαση την τιμη τους παλι και το να προσπαθουμε να τα κοστολογησουμε στο ''αληθες'' της αξιας τους,ειναι κατι που ειναι εντελως υποκειμενικο και ,προσωπικα,οπου βλεπω,με το ταπεινο μου κριτηριο,υποκειμενικοτητα,δεν μπαινω στη διαδικασια...

Η ''κοστολογηση'' ενος οργανου νομιζω οτι εχει να κανει με προσωπικα κριτηρια που πρεπει να βασιζονται στο ΤΙ ηχο ειμαι σιγουρος οτι μπορω να παραξω απο ενα οργανο και μου τον δινει,και οχι απο το ΤΙ ηχο θα ηθελα να παραγω επειδη ακουσα καποιον αλλο να παιζει ή επειδη νομιζω οτι αμεσως θα ακουσω την..οργαναρα.

Τα οργανα θελουν το χρονο τους,θελουν ζυμωση.

Καποιος θα σκεφτει ''μα καλα,ενα καλυτερο οργανο δεν με βοηθαει να βγαλω καλυτερο ηχο?''

Εχω αρχισει να πιστευω οτι οσο μοναδικα ειναι τα δαχτυλα του καθε ανθρωπου τοσο μοναδικη ειναι και η κιθαρα που του αρμοζει.

Το ΠΟΙΑ ειναι αυτη,δεν εχει να κανει με τιμη.Εχει να κανει με το παντρεμα.

Δυστυχως,στατιστικα,οι καλες νυφες σπανιζουν σε φτηνα οργανα...

Αυτη η αναζητηση ομως πρεπει να εχει μια προυποθεση:Την απολυτη σαφηνεια του τι ηχο εχω στο μυαλο τον οποιο εχω σαν στοχο.Και εδω ερχεται το οτι καποιοι βρηκαν το στοχο σε φτηνο οργανο.(Τυχεροι!)

Θεωρω παντως οτι λιγοι ανθρωποι πληρουν την παραπανω προυποθεση και ΙΣΩΣ σ αυτους να απευθυνονται τα πολυ ακριβα οργανα.(Αν εχουν και φραγκα...)

Μεταμεσονυχτιες φιλοσοφιες...

 

[BOB10LAMIA]

Για μενα αξιζει να δωσει καποιος ενα μεγαλο ποσο αρκει να παρει κατι που θα τον γεμιζει....

Αρα κανε δοκιμες (παντα στο ιδιο σετ-απ,οχι ''μου ειπε ο Μητσος''.....) και δες τι σου αρεσει!

Τα μεγαλα ονοματα τα πληρωσα οσο λιγοι και δεν πηρα αυτο που ηθελα.....σιγουρα

ειναι και εμποριο πλεον (fender,gibson,prs....)

Απο τοτε που εσβησα τα ονοματα και τεντωσα τα αυτια μου πηρα οτι ακριβως

ηθελα!!!!!!

ΚΑΝΕ ΝΤΟΥ ΛΟΙΠΟΝ,ΨΑΞΕ ΚΑΙ ΑΝ ΘΕΣ ΠΕΡΝΑ ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΓΙΑΜΙΑ ΙΔΕΑ!!!!

ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

 

[marmelaki]

Ακριβη κιθαρα ή οχι, ο ηχος που θα βγαλει εξαρταται κατα ενα μεγαλο ποσοστο και απο τον κιθαριστα.

Ενδεικτικα να σας πω το εξης. Ειχα καποτε μια Μεξικανα Strat η οποια ηταν καλη (για μενα), αλλα επαθα πλακα οταν ακουσα τον ηχο που εβγαλε οταν επαιξε με αυτη καποιος ετη φωτος καλυτερος απο μενα (ο Αλεξης Φλουρος to be exact) και θυμαμαι σκεφτηκα εκεινη τη στιγμη "ουαου, δεν ηξερα οτι η κιθαρα μου ακουγεται τοσο καλα". Ελα μου ντε που τελικα δεν ηταν η κιθαρα αλλα τα δαχτυλα που την χαϊδευαν 

 

[ffmakis]

Απο τοτε που εσβησα τα ονοματα και τεντωσα τα αυτια μου πηρα οτι ακριβως

ηθελα!!!!!!

Μπάμπη,  πες μας την άποψη σου για την Huber Dolphin έμαθα ότι έπεσε στα χέρια σου

 

[rigas-oeo]

Παιδιά γεια χαρά.

Με την ευκαιρία λοιπόν να σας πω κι εγώ την άποψή μου.

Είμαι κυριολεκτικά άναυδος απο την ένοια του marketing και οτι αφορά τους ρυθμούς που μπορεί και ελίσσεται όχι τόσο στις καταναλωτικές τσέπες, όσο στα μυαλά των καταναλωτών, δηλαδή οοοοοοόλους εμάς, τους γονείς τους παπούδες και τις γιαγιάδες μας, στων οποίων την εποχή κατατέθηκε το marketing plan όσων συζητάμε σήμερα εδώ.

Φανταστείτε τι έχει γίνει μέχρι τώρα.

Ετσι λοιπόν θεωρώ ότι είμαστε όλοι θύματα του marketing, εκτός απ'οσους δεν το ξέρουν(...)(-ίσως να επεκτάθηκα λίγο παραπάνω ).

Οσον αφορά τις κιθάρες, η δική μου ιστορία ξεκίνησε απο μια jem 20ετίας, και μετά απο ένα μεγάλο ταξίδι πολλών ευρώ, κατέληξε σε μια rg 20ετίας επίσης, την οποία δεν τη δίνω όσα κι αν μου δώσετε(που κι αυτό marketing είναι, αλλά όμως χωρίς πλάκα δεν την πουλάω όσα και αν μου δώσετε), και επίσης χάρισα σχεδόν όλα αυτά τα σκουπίδια του marketing που μετα λύπης μου αγόρασα, έτσι για το γαμ%το.

Σημείωση, πως η jem στοίχισε στα 1500, ενώ άλλες έφτασαν και τα διπλάσια σε κάποιες περιπτώσεις, ενώ η rg μου αν τη βάλω στις αγγελίες στα 500 ευρώ, δεν θα την πάρει κανένας...οπότε θα πρότεινα να βγάλουμε όλοι μαζί ένα πόρισμα, του τι ακριβώς είναι αυτός ο ήχος που μας μαγεύει και απο που προέρχεται.

-στα οιπόλοιπα ο BOB10LAMIA προσωπικά με κάλυψε-

20% δάχτυλα και τεχνική

10% κιθάρα, ξύλα και τεχνογνωσία

10% εξοπλισμός και τα συναφή

60% ενισχυτής και λάμπες

Ελπίζω να μη βγήκα εκτός θέματος, κι επίσης δεν ξέρω αν συμφωνείτε...

 

[compact]

Εχετε βαλει πολλους παραμετρους στη συναρτηση αλλα κανα δυο τους αφησατε απ εξω...

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΙΛΟΣ ΝΑ ΘΕΣ ΦΕΡΑΡΙ ΜΕ 8000 ΧΙΛΙΑΡΙΚΑ, 300 κανει... Ετσι λοιπον δε γινεται και η Tom Anderson, η Gibson και η αμερικανα η Fender να τιμολογουνται 350 γιουρο... Το σινιε που λεει ο θεματοθετης ανεξαρτητα απο το αν εχει ηχο σιγουρα εχει τιμη σινιε...

Το δευτερο που εχει ενα σινιε οργανο (εκτος απο τις περιπτωσεις της βιομηχανικης αστοχιας) ειναι ενα καλο φινιρισμα... Ναι θα βγουν και καποια οργανα με λαθακια, αλλα τα περισοτερα ειναι στην εμφανιση τους αντιστοιχα με τα λεφτα τους...

Το τριτο που εχουν ολα τα σινιε (στις μερες μας, δε  μιλαμε για vintage οργανα αλλα για συγχρονα) ειναι καποια ακριβα χαρακτηριστικα (ακριβοτερα τουλαχιστον απο τα μη σινιε) και δωστου οι compound ταστιερες, τα μυστηρια ηλεκτρικα, τα ακριβα κλειδια κλπ

Σουμαρουμε εχεις λοιπον ενα οργανο που: το headstock του εχει ενα status/κυρος/πουλμουρ, ενα σωμα επιπλο ή μπανικο (αναλογα το χρωμα που πηρες) και μια σειρα απο αναβαθμισμενα υλικα... Μεχρι τωρα δεν εισαι θυμα... Ηχο θα χεις???

Για αρχη ανοιγεις τα αυτια σου (εννοειται σε ενισχυτη της προκοπης), διαλεγεις λοιπον αναμεσα σε τρεις η δεκατρεις ιδιες κιθαρες ιδιου μοντελου αυτη που μιλαει... Εδω ομως προϋποθεση ειναι η τεχνικη σου... το δικο μου παιξιμο ειναι το δικο μου ακομη και αν βασταω την κιθαρα του ταδε ποτε δε θα μαστε ιδιοι... Στην περιπτωση που το οργανο ειναι μουγκο, το αφηνεις και πας πιο διπλα...

Αν τα χεις ολα αυτα στο μυαλο σου μαλλον θα κανεις μια καλη επιλογη και δε θα εισαι θυμα.

 

[audiokostas]

Το μάρκετινγκ είναι ένας πολύ μεγάλος και απαραίτητος τομέας της όποιας επιχειρηματικής (και όχι μόνο) δραστηριότητας.

Σε μία καταναλωτική (για να μην πω άλλη "κακιά" λέξη) κοινωνία όπως αυτή που ζούμε, είμαστε όλοι μας αποδέκτες (και όχι απαραίτητα "θύματα") των διεργασιών/εργαλείων του μάρκετινγκ σε όλους (θα έλεγα, με μια πολύ μικρή επιφύλαξη, ανεξαιρέτως) τους τομείς της καθημερινότητάς μας.

Σε ποιό βαθμό έχουμε τα εσωτερικά φίλτρα, αυτογνωσία αλλά και γνώση του αντικειμένου στο οποίο στοχεύουμε (αλλά και για το οποίο στοχευόμαστε) προκειμένου να μπαλαντζάρουμε κατά τον ιδανικό (για εμάς) τρόπο το "θέλω" με το "επιθυμώ", σε μία αστική κοινωνία με ελεύθερη διακίνηση και πρόσβαση στην πληροφορία, είναι καθαρά προσωπική μας ευθύνη.

Τα υπόλοιπα με τα Fender vs Gibson, φθηνό vs ακριβό, Κίνα vs Αμερική, Custom vs Mass Production είναι ωραίες κουβεντούλες για το καφενείο μας που προφανώς όσες φορές και να συζητηθούν, τις 10 σελίδες τις έχουν για πλάκα.

 

[marathon]

προφανώς όσες φορές και να συζητηθούν, τις 10 σελίδες τις έχουν για πλάκα.

...και από την πρώτη σελίδα, έχουν πλάκα...