kosthrash
Παλιά καραβάνα
Στο εξωτερικό αυτούς που μαζεύουν ακριβό εξοπλισμό και κιθάρες χωρίς να τα παίζουν η να παίζουν σπανίως τους λένε "blues lawyers"...Αυτο που περιγράφεις είναι ανθρωπινο χαρακτηριστικο. Συμβαινει σε όλους τους χώρους. Ξεκινάς με λίγα και επειδή κάποια στιγμή η οικονομική σου δυνατότητα το επιτρέπει γεμιζεις πράγματα, λιγο γιατι θες να δοκιμάσεις και λιγο απο απωθημένο προς τα εφηβικά σου φετιχ. Σε μια υγιή ομοιόσταση, προς μεγαλύτερη ηλικία αρχιζεις να ξεφορτώνεσαι μένοντας με τα βασικα.
Εδώ υπάρχει μια διάκριση (ή τουλάχιστον πρέπει). Οι συλλογές οι σωστές, δηλαδη ανθρωποι που αγοράζουν εξοπλισμο για την ηδονή του να ξέρεις οτι κατέχεις κάτι σπάνιο και μετά απο κάποιο διάστημα θα ξαναπουλήσεις ακριβότερα έχοντας βγάλει κάτι, και τα εργαλεία ενός επαγγελματια που έχει 5-7 διαφορετικά όργανα γιατι τα χρησιμοποιεί καθημερινα και βγάζει εισοδημα απο τη χρήση τους, είναι εντελως διαφορετικά πράγματα και mindset.
Σκέψου να είσαι ενας επαγγελματιας που υποχρεώνεται να φοραει κουστούμι στη δουλεια. Ξεκινάς με ενα zara. Μετα παιρνεις 3-4 ετοιμα. Μετά ραβεις ενα και γλυκαινεσαι γιατι βλεπεις πως ειναι τα κανονικα κουστουμια.
Η πραγματικοτητα ειναι οτι με 3 κουστουμια και 5 πουκαμισα κανεις τελεια τη δουλεια σου. Αλλά μπορει να αρχισει να σου αρεσει το κλασσικο ντυσιμο, να διαβαζεις και να μαθαινεις, να θες να δεις πως ειναι το super 130 και μετα το 150 ή ενα mohair, και μετα 2 λινα για το καλοκαιρι κλπ. καπως ετσι θα εχεις παγια εξοδα στο ραφτη και και αυτος πρεπει να ζησει ο ανθρωπας και εσυ να διατηρεις ενα καλο φυζικ για να μην αλλαζεις γκαρταρομπα λογω βαρους (που κανεις δεν το κανει). Οταν παρεις συνταξη αλλαζει το πραγμα.
Άλλος πάλι παίρνει 2 και τα κάνει μονοφόρι μέχρι να λιώσουν.
Εγω δεν βλέπω κάτι κακο σε όλο αυτο. Με την προυποθεση οτι δεν στερεις προυπολογισμο απο πιο βασικα πραγματα στη ζωή σου...
Σε πολλά πράγματα κανουμε μια περιστροφή γύρω απο τον εαυτο μας πριν καταλήξουμε. Και αυτο περιλαμβανει και μια υπερβολή καποιες φορες.