Marillion
Της παρέας
Φιλε audiokostas γι αυτο εγραψα πως υποκλινομε στον ηχο , στην σχολη που αντιγραφηκε μετα απο πολλους κ στις συνθεσεις με τους U2. Επειδη ομως πριν καποιες δεκαετιες που ξεκινουσαμε να μαθουμε κιθαρα εγω προσωπικα μελετουσα κιθαριστες που μπορουσα να παρω κατι τεχνικα. Σωστο η λαθος αυτο εκανα. Βγαζοντας το sunday bloody sunday δεν προσθετα κατι στην ικανοτητα μου πανω στην κιθαρα. Τους U2 τους παρακολουθω απο τοτε που ξεκινησαν κ εχω διαβασει αρκετες συνεντευξεις του Edge στο Guitar Player που εξηγουσε αρκετα το πως παιζει κ γιατι δεν τον ενδιαφερει τοσο η δεξιοτεχνια οσο ο ηχος κ το γεμισμα της μπαντας με το κιθαριστικο background.
( το μπυρονι περιμενει!!!)
( το μπυρονι περιμενει!!!)