Στην ουσία, Μarathon, την έχεις δώσει μόνος σου την απάντηση, όταν ο ίδιος υποθέτεις ότι έπειτα από κάμποσα χέρια σήλερ-βερνίκια, δεν θα απομένει και πολύς από τον αυθεντικό ήχο του ξύλου. Που σημαίνει ότι –δίχως να το καταλαβαίνεις- συνομολογείς ότι ο ήχος του ξύλου είναι εξαρχής εκεί και παίζει το ρόλο του, ασχέτως εάν εν συνεχεία «πνίγεται» (όπως εσύ φαντάζεσαι) ή δεν «πνίγεται» εξαιτίας του φινιρίσματος. Έτερον εκάτερον.
Όσο για τις απαντήσεις που δεν δόθηκαν, καθώς και για θέματα και που προσπεράστηκαν σαν να μην τέθηκαν ποτέ, νομίζω ότι στη συγκεκριμένη πρακτική διακρίθηκες ιδιαίτερα, στα πλαίσια αυτού του διαλόγου. Ακόμη περιμένω απάντηση στο εάν θα προέτρεπες έναν πιτσιρικά ν’ αγοράσει απ’ έξω την ίδια κιθάρα που έπαιξε εδώ και του άρεσε. Την κατηγορηματική άποψη του Duncan, για τον σημαντικό (ο Duncan τον αποκαλεί έτσι, όχι εγώ) ρόλο των ξύλων στον ήχο, την προσπέρασες ντούκου, λες και τα ΄χει χάσει ο γέρος και δεν ξέρει τί λέει. Και άλλα, διάφορα, μην ανατρέχω τώρα.
Οπότε, εάν τελικά το θέμα είναι να λάβεις τις απαντήσεις που επιθυμείς, τότε να παραδεχτώ κι εγώ με τη σειρά μου (ώστε να τελειώνουμε), ότι τα ξύλα δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο, όχι μόνο στον ήχο της κιθάρας, αλλά και γενικά, σε κανένα τομέα της ζωής μας. Είναι σα να μην υπάρχουν. Τραβάω μια γραμμή στο παρελθόν και παραχωρώ το βασίλειό μου για μια θεϊκή Σταϊνμπέργκερ, εις ένδειξη μεταμέλειας για τις μέχρι σήμερα αιρετικές αντιλήψεις μου. Ή μπορεί να φτιάξω και καμμιά partcaster από αλφαμπλόκ, με μανίκι από κουρτινόξυλο και πετάω και δυό Throbak απάνω.
ΥΓ : -Δεν αγαπάμε όλοι τις Telecasters, όπως συμπέρανες παραπάνω. Εγώ, για παράδειγμα, δεν τις αγαπώ καθόλου. Τα αυτά αισθήματα (δηλαδή καθόλου αισθήματα) τρέφω και για τις strats. Aλλά δες τώρα ένα παράδοξο, εγώ που τις απεχθάνομαι να τις αναγνωρίζω ως μουσικά όργανα, εσύ πάλι, που τις αγαπάς, να μην. Φαντάσου δηλαδή και να τις απεχθανόσουν.
Καλό βράδυ.
Όσο για τις απαντήσεις που δεν δόθηκαν, καθώς και για θέματα και που προσπεράστηκαν σαν να μην τέθηκαν ποτέ, νομίζω ότι στη συγκεκριμένη πρακτική διακρίθηκες ιδιαίτερα, στα πλαίσια αυτού του διαλόγου. Ακόμη περιμένω απάντηση στο εάν θα προέτρεπες έναν πιτσιρικά ν’ αγοράσει απ’ έξω την ίδια κιθάρα που έπαιξε εδώ και του άρεσε. Την κατηγορηματική άποψη του Duncan, για τον σημαντικό (ο Duncan τον αποκαλεί έτσι, όχι εγώ) ρόλο των ξύλων στον ήχο, την προσπέρασες ντούκου, λες και τα ΄χει χάσει ο γέρος και δεν ξέρει τί λέει. Και άλλα, διάφορα, μην ανατρέχω τώρα.
Οπότε, εάν τελικά το θέμα είναι να λάβεις τις απαντήσεις που επιθυμείς, τότε να παραδεχτώ κι εγώ με τη σειρά μου (ώστε να τελειώνουμε), ότι τα ξύλα δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο, όχι μόνο στον ήχο της κιθάρας, αλλά και γενικά, σε κανένα τομέα της ζωής μας. Είναι σα να μην υπάρχουν. Τραβάω μια γραμμή στο παρελθόν και παραχωρώ το βασίλειό μου για μια θεϊκή Σταϊνμπέργκερ, εις ένδειξη μεταμέλειας για τις μέχρι σήμερα αιρετικές αντιλήψεις μου. Ή μπορεί να φτιάξω και καμμιά partcaster από αλφαμπλόκ, με μανίκι από κουρτινόξυλο και πετάω και δυό Throbak απάνω.
ΥΓ : -Δεν αγαπάμε όλοι τις Telecasters, όπως συμπέρανες παραπάνω. Εγώ, για παράδειγμα, δεν τις αγαπώ καθόλου. Τα αυτά αισθήματα (δηλαδή καθόλου αισθήματα) τρέφω και για τις strats. Aλλά δες τώρα ένα παράδοξο, εγώ που τις απεχθάνομαι να τις αναγνωρίζω ως μουσικά όργανα, εσύ πάλι, που τις αγαπάς, να μην. Φαντάσου δηλαδή και να τις απεχθανόσουν.
Καλό βράδυ.
Ειλικρινά μου κάνει εντύπωση (ή μάλλον όχι και τόσο πια) το αιώνιο εβδομαδιαίο κόλλημα με τόσο ανούσια, σκοτωμένα θέματα, κάτι που καταλήγει σε απώλεια φαιάς ουσίας και ελεύθερου χρόνου που θα μπορούσε φυσικά να είχε διατεθεί για κάτι απείρως πιο δημιουργικό.
