Γιατί έτσι είναι η punk, βγαίνεις, τα σπας, γιατί fuck the system, και όλα τα σχετικά που αντιπροσωπεύει η punk.
Δεν είναι ακριβώς έτσι πια.
Όταν ξεκίνησε στην Αγγλία ήταν όντως έτσι.
Μετά που πήγε στα Στέιτς, και μπολιάστηκε με το ροκ και την ποπ, αλλάξανε τα πράγματα.
Σταδιακά γράφονταν εμπορικά πανκ τραγούδια που δεν μιλούσαν μόνο για το σύστημα.
Κάπως έτσι το Αμερικάνικο πανκ είναι άλλο πράγμα από το πρώιμο πανκ.
Είναι αυτό που λέει η Χαρά, μια μουσική για να διασκεδάζεις και να ξεδίνεις, γεμάτη ενέργεια, και αμεσότητα, που απευθύνεται περισσότερο στους νέους.
Μια μουσική πολύ πιο κοντά στην ποπ και την ροκ.
Το κομμάτι μου άρεσε όπως το παίξατε Χαρά, αλλά όντως παραείναι "κόκκινο" σε κάποιες φάσεις.
Και όπως είπαν και τα άλλα παιδιά, η φωνή έπρεπε να βγει πιο μπροστά.
Ο Alex έχει δίκιο σε αυτό που λέει για το register της φωνής σου.
Ίσως έναν τόνο πάνω να ήταν καλύτερα.