Ξέρω ότι θα βγούμε off topic αλλά ωραίες είναι αυτές οι κουβέντες. Δυστυχώς θέλουν και χρόνο για να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν. Όπως και η εξέλιξη των οργάνων.
Μπορεί εμείς να μη ζητάμε την εξέλιξη του σαξοφώνου πχ, αλλά πίσω από το όργανο υπάρχει ένας τεράστιος μηχανισμός από μέρη και ρυθμίσεις που θα κάνουν αυτό, και κάθε όργανο, όχι μόνο πιο ευκολόπαικτο, αλλά και λιγότερο ευάλωτο σε απορρυθμιστικούς παράγοντες και σε μηχανικές αποτυχίες. Άρα λιγότερη/πιο εύκολη συντήρηση, εξοικονόμηση χρόνου/χρήματος, μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι το όργανο δεν θα σε απογοητεύσει ή θα σε εμποδίσει να παίξεις καλύτερα. Ίσως είναι κάτι αόρατο στον τελικό χρήστη, όμως κάνει τη ζωή του πολύ πιο εύκολη. Κάπου αναφέρθηκαν τα αυτοκίνητα. Δεν χρειαζόμασταν ABS όσο δεν ξέραμε τι είναι. Ούτε υδραυλικό τιμόνι. Πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης και εξέλιξης. Φυσικά σε αυτή την προσπάθεια υπήρξαν και θα υπάρξουν παταγώδεις αποτυχίες, όπως και υπερβολές.
Δεν θεωρώ ότι η εξέλιξη σταμάτησε στις αρχές ή στα τέλη του '60. Αλλιώς δεν θα είχαμε ούτε locking trems, ούτε active pickups & preamps, ούτε UV cured finishes, ούτε εφαρμογές με carbon fiber και γραφίτη, ούτε stainless steel τάστα, ούτε ergonomic guitars, ούτε piezo, oύτε double tops ή lattice bracing στις ακουστικές/κλασσικές και μπορώ να συνεχίσω για ώρα. Kάθε μια από τις μικρές αυτές αλλαγές/καινοτομίες βοήθησαν το όργανο να πάει παραπέρα. Και φυσικά είναι αμφίδρομη σχέση, όπου η καινοτομία προέρχεται από τις παικτικές ανάγκες.
Και όλα αυτά βέβαια αφορούν και τους big 4 (που για μένα είναι big 2 στην ουσία).
Κακά τα ψέμματα, δεν τους συμφέρει να επενδύσουν στο μέλλον (του οργάνου). Είναι χρονοβόρο και κοστοβόρο. Είναι πολύ πιο εύκολο να αγοράσουν/ακολουθήσουν/κλέψουν μια ιδέα ή μια καινοτομία από μεμονωμένους μικρούς κατασκευαστές που ζουν και αναπνέουν για να φτιάχνουν ό,τι καλύτερο μπορούν από όλες τις απόψεις. Και μπορεί να καταστραφούν οικονομικά και πνευματικά αναζητώντας το ή υλοποιώντας το (όπως, ω ειρωνεία, ο ίδιος ο Orville).
Στον τομέα του σχεδιασμού της ηλ. κιθάρας τώρα, επειδή είναι ένα όργανο που "παίρνει" πειραματισμό, είτε οπτικά είτε εργονομικά είτε ηχητικά, αν και όλο και πιο δύσκολη, η εξέλιξη θα συνεχίσει να έρχεται με πολλούς τρόπους, όπως και έχει έρθει μετά τις Λεσπολ και τις Στρατοκάστερ. Aυτούς που τους ενδιαφέρει να τη δούνε, θα τη δουν, αυτούς που δεν τους καίγεται καρφί, θα την προσπεράσουν απλά, χωρίς αυτό να είναι μεμπτό φυσικά.
Αν και θα θεωρούνταν αστείο, εν έτει 2017 το μανίκι της κιθάρας να σκεβρώνει υπό τις αλλαγές συνθηκών υγρασίας, παρ' όλα αυτά εξακολουθούμε να φτιάνουμε όργανα με την ίδια 70χρονη συνταγή. Ή στο βωμό της retroλαγνείας, εξακουλουθούν να βγαίνουν μαγνήτες με staggered poles για wound G χορδή... :
Λείπουν άνθρωποι με όραμα από τη
Gibson (μιας που μιλάμε γι' αυτή), όπως ο Loyd Loar, o Les Paul, o ΜcCarty, και ο ίδιος ο Orville. Όλοι μιλούν με οικονομικούς όρους, κι όταν τα νούμερα δεν βγαίνουν, το μόνο που μένει να πουλήσουν είναι η ιστορία τους. (κάποιους μου θυμίζει αυτό, να δεις... ;D )
