Αν και πέρασε μία ολόκληρη εβδομάδα από τότε που το υποσχέθηκα στον superfunk και στην υπόλειπη παρέα μας, ήρθε η εκπλήρωση της υποσχεσής μου :wink: (και φυσικά να αλλάξει το κλίμα μετά από αυτά που διάβαζα τελευταία και με έκαναν να φρικάρω :twisted: :twisted: )
Λοιπόν έχουμε μία fender stratocaster που πιό 70s δεν γίνεται!
Κατ΄αρχήν από άποψη κατασκευής - ποιότητας - φινιρίσματος - επιλογή μαγνητών τι να πεις ... οι τύποι εκεί στο Αμέρικα έβαλαν τα δυνατά τους να την φτιάξουν πραγματικά πολύ πολύ καλή!
Λοιπόν ξύλα έχει Ash body, maple with rosewood fretboard.
Radius 7&1/2, vintage frets, keys with the classic big "F" vintage
Pickups 3x single coils vintage alnico 5
Χορδές 9αρες, switch 3way και στην "συσκευασία" περιλαμβάνονταν και δερμάτινη ζώνη, καλώδιο vintage :lol:
έχοντας ήδη στην κατοχή μου άλλες 5 strat (οι περισσότερες "πειραγμένες") μπορώ να πώ ότι η συγκεκριμμένη έχει το πιό "classic fender tone" και υπαίτιοι για αυτό είναι οι μαγνήτες που φέρει στο σκάφος, σε συνδιασμό με όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά.
Χρησιμοποιώντας τον Peavy classic 30 μου εν αρχή και χρησιμοποιώντας "flat" τις ρυθμίσεις για πιό χρήσιμα συμπεράσματα, τα καθαρά (αν και δεν τα πολυχρησιμοποιώ) μου έκαναν αίσθηση πόσο bright ακούγονταν σε συνδιασμό με το "σκάσιμο" που είχε η κιθάρα. Όλες οι θέσεις ήταν ισορροπημένες και δεν υπήρχε "διακύμανση" έντασης από θέση σε θέση πράγμα που σημαίνει ότι ήταν καλά τοποθετημένοι οι μαγνήτες στο sound check του εργοστασίου και φυσικά πρόσθεταν έναν ακόμη πόντο στην όλη εικόνα. Τα ακκόρντα επίσης γλυκά είχαν όλο τον "τόνο" κάποιας άλλης εποχής.
προσθέτοντας το SD1 overdrive και "γκαζόνοντας" παραπάνω με τον ενισχυτή εντύπωση μου έκανε ότι ΔΕΝ είναι αυτό που έχω συνηθήσει, πράγμα λογικό όταν οι 4 στις 5 fender μου είχαν humbucker (πλέον και η 5η, τον έβαλα μόνος μου την προηγούμενη εβδομάδα :lol: :lol: ). Εννοώ ότι οι μαγνήτες είναι σαφώς πιό weak & thin συνεχίζοντας όμως να παίζω ύστερα από λίγο αντιλήφθηκα ότι ναι μεν απουσίαζε το "γκάζι" (έστω και αν είναι μονοί coils, έχουν μέτριο γκάζι) αλλά το "χρώμα" ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ! ¶λλωστε δεν παίρνει κανείς τέτοιο όργανο για να γκαζώσει :lol: , απλά θέλω να τονίσω πόσο εντύπωση μου έκανε η παντελής απουσία "καφρίλας" σε σχετικά "δυνατό" για hard rock gain από τις ρυθμίσεις πεταλιών ενισχυτή.
Συνεχίζοντας και προσθέτοντας και το wah στο rig, εκεί ήταν που "πέρναγες" σε άλλη "διάσταση" το μπράτσο βοηθά πολύ, μιάς και είναι απίστευτα βολικό και σχετικά πολύ παχύ (ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ MEXICO 70's που είχα άλλοτε και ήταν πιό thin και από βέργα :lol:. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΧΥ ΚΑΙ "ΓΕΜΑΤΟ" μπράτσο) και τα τάστα αν και vintage μπορώ να πώ ότι ΔΕΝ με δυσκόλεψαν τόσο όσο φαντάζόμουν στα bendings μιά και αυτά ήταν πλέον απολαυστικότατα. Η κιθάρα με τα bends ΔΕΝ "έσβυνε" πουθενά (βέβαια μιλάμε μέχρι το 12ο διάστημα bends 1 kai 1&1/2 τόνου το πολύ και κάτω από το 12ο διάστημα για bends ένα τόνο. ¶λλωστε strat είναι και μάλιστα vintage οπότε οι υπερβολές λοίπουν :wink: . Πάντως σε γενικές γραμμές τα τάστα έχουν υπερΑΡΙΣΤΗ τοποθέτηση όπως και το nut το οποίο αν και όχι ειδικός φαίνεται όμως από το σεταπ να έχει το απόλυτα σωστό κόψιμο!
Παίζοντας περισσότερο και "συνιθίζοντας" την κιθάρα άρχισαν να μου ξετιλύγονται φράσεις σε κλίμακες που κανονικά "βολεύουν" σε άλλο radius πιό συγχρονο, παρ' όλα αυτά βγήκαν "καθαρές" και μάλιστα με το ιδιαίτερο τόνο της κιθάρας που περιέγραψα πιό πάνω.
Σε γενικές γραμμές και ξεχνόντας την μανία μου και το κόλλημα με την Fender stratocaster γενικότερα :lol: :lol: , συνοψίζοντας μπορώ να πώ ότι οι εντυπώσεις είναι άριστες, πολύ καλή δουλειά από το εργοστάσιο σε επίπεδο τάστων , nut, ρύθμισης ισάξιο αν όχι καλύτερο από fender strat deluxe, με συνολικό "ύφος" ειδικά από τους μαγνήτες (τους οποίους μπορώ να πω ότι τους είδα με απίστευτη καχυποψία από την αρχή, η οποία ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ μετά τα πρώτα 30 λεπτά) όντως άλλης εποχής γεμάτο από εκπλήξεις όσο συνεχίζεις να παίζεις. :wink:
μερικές φωτό που έβγαλα χτες με την ψηφιακή μου μηχανή, ας με συγχωρήσουν οι modulators για την υψηλή ανάλυση.
Λοιπόν έχουμε μία fender stratocaster που πιό 70s δεν γίνεται!
Κατ΄αρχήν από άποψη κατασκευής - ποιότητας - φινιρίσματος - επιλογή μαγνητών τι να πεις ... οι τύποι εκεί στο Αμέρικα έβαλαν τα δυνατά τους να την φτιάξουν πραγματικά πολύ πολύ καλή!
Λοιπόν ξύλα έχει Ash body, maple with rosewood fretboard.
Radius 7&1/2, vintage frets, keys with the classic big "F" vintage
Pickups 3x single coils vintage alnico 5
Χορδές 9αρες, switch 3way και στην "συσκευασία" περιλαμβάνονταν και δερμάτινη ζώνη, καλώδιο vintage :lol:
έχοντας ήδη στην κατοχή μου άλλες 5 strat (οι περισσότερες "πειραγμένες") μπορώ να πώ ότι η συγκεκριμμένη έχει το πιό "classic fender tone" και υπαίτιοι για αυτό είναι οι μαγνήτες που φέρει στο σκάφος, σε συνδιασμό με όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά.
Χρησιμοποιώντας τον Peavy classic 30 μου εν αρχή και χρησιμοποιώντας "flat" τις ρυθμίσεις για πιό χρήσιμα συμπεράσματα, τα καθαρά (αν και δεν τα πολυχρησιμοποιώ) μου έκαναν αίσθηση πόσο bright ακούγονταν σε συνδιασμό με το "σκάσιμο" που είχε η κιθάρα. Όλες οι θέσεις ήταν ισορροπημένες και δεν υπήρχε "διακύμανση" έντασης από θέση σε θέση πράγμα που σημαίνει ότι ήταν καλά τοποθετημένοι οι μαγνήτες στο sound check του εργοστασίου και φυσικά πρόσθεταν έναν ακόμη πόντο στην όλη εικόνα. Τα ακκόρντα επίσης γλυκά είχαν όλο τον "τόνο" κάποιας άλλης εποχής.
προσθέτοντας το SD1 overdrive και "γκαζόνοντας" παραπάνω με τον ενισχυτή εντύπωση μου έκανε ότι ΔΕΝ είναι αυτό που έχω συνηθήσει, πράγμα λογικό όταν οι 4 στις 5 fender μου είχαν humbucker (πλέον και η 5η, τον έβαλα μόνος μου την προηγούμενη εβδομάδα :lol: :lol: ). Εννοώ ότι οι μαγνήτες είναι σαφώς πιό weak & thin συνεχίζοντας όμως να παίζω ύστερα από λίγο αντιλήφθηκα ότι ναι μεν απουσίαζε το "γκάζι" (έστω και αν είναι μονοί coils, έχουν μέτριο γκάζι) αλλά το "χρώμα" ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ! ¶λλωστε δεν παίρνει κανείς τέτοιο όργανο για να γκαζώσει :lol: , απλά θέλω να τονίσω πόσο εντύπωση μου έκανε η παντελής απουσία "καφρίλας" σε σχετικά "δυνατό" για hard rock gain από τις ρυθμίσεις πεταλιών ενισχυτή.
Συνεχίζοντας και προσθέτοντας και το wah στο rig, εκεί ήταν που "πέρναγες" σε άλλη "διάσταση" το μπράτσο βοηθά πολύ, μιάς και είναι απίστευτα βολικό και σχετικά πολύ παχύ (ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ MEXICO 70's που είχα άλλοτε και ήταν πιό thin και από βέργα :lol:. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΧΥ ΚΑΙ "ΓΕΜΑΤΟ" μπράτσο) και τα τάστα αν και vintage μπορώ να πώ ότι ΔΕΝ με δυσκόλεψαν τόσο όσο φαντάζόμουν στα bendings μιά και αυτά ήταν πλέον απολαυστικότατα. Η κιθάρα με τα bends ΔΕΝ "έσβυνε" πουθενά (βέβαια μιλάμε μέχρι το 12ο διάστημα bends 1 kai 1&1/2 τόνου το πολύ και κάτω από το 12ο διάστημα για bends ένα τόνο. ¶λλωστε strat είναι και μάλιστα vintage οπότε οι υπερβολές λοίπουν :wink: . Πάντως σε γενικές γραμμές τα τάστα έχουν υπερΑΡΙΣΤΗ τοποθέτηση όπως και το nut το οποίο αν και όχι ειδικός φαίνεται όμως από το σεταπ να έχει το απόλυτα σωστό κόψιμο!
Παίζοντας περισσότερο και "συνιθίζοντας" την κιθάρα άρχισαν να μου ξετιλύγονται φράσεις σε κλίμακες που κανονικά "βολεύουν" σε άλλο radius πιό συγχρονο, παρ' όλα αυτά βγήκαν "καθαρές" και μάλιστα με το ιδιαίτερο τόνο της κιθάρας που περιέγραψα πιό πάνω.
Σε γενικές γραμμές και ξεχνόντας την μανία μου και το κόλλημα με την Fender stratocaster γενικότερα :lol: :lol: , συνοψίζοντας μπορώ να πώ ότι οι εντυπώσεις είναι άριστες, πολύ καλή δουλειά από το εργοστάσιο σε επίπεδο τάστων , nut, ρύθμισης ισάξιο αν όχι καλύτερο από fender strat deluxe, με συνολικό "ύφος" ειδικά από τους μαγνήτες (τους οποίους μπορώ να πω ότι τους είδα με απίστευτη καχυποψία από την αρχή, η οποία ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ μετά τα πρώτα 30 λεπτά) όντως άλλης εποχής γεμάτο από εκπλήξεις όσο συνεχίζεις να παίζεις. :wink:
μερικές φωτό που έβγαλα χτες με την ψηφιακή μου μηχανή, ας με συγχωρήσουν οι modulators για την υψηλή ανάλυση.
που ειμαι & δεν μπορω να κατσω ησυχος με τα στοκ) πανακριβους Seymour Duncan Antiquities και ο ηχος σε σχεση με τους original ηταν .....un-fender,οχι ασχημος αλλα δεν βρωμαγε twang & φεντεριλα :lol:
