Ξυπνήσαμε... καλημέρα ;D. Nick δεν νομίζω ότι η λαϊκή απαίτηση είναι «σοσιαλιστικοί παράδεισοι», προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπήρξαν ποτέ και ούτε θα υπάρξουν. Θα ήταν πιο ρεαλιστική η απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη, ισονομία και εύρυθμη κρατική λειτουργία.Superfunk είπε:
Φυσικά και μακριά από εμάς η κάθε... Β. Κορέα η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσωποπαγή- οικογενειακή δικτατορία με ένα μαρξιστικό προσωπείο. Όμως οι αγκυλώσεις μας- πχ αυτό που νομίζω ότι εσύ έγραψες- σε τρεις ημέρες ανοίγεις επιχείρηση στο εξωτερικό, σε τρεις μήνες εδώ (τρία χρόνια θα σου πω εγώ), δεν είναι απορρέουν από «κομμουνιστικές» καταβολές, αλλά από την στρεβλή λειτουργία του αστικού κράτους μας.
Δεν θα υπερασπιστώ τον καπιταλισμό- τον θεωρώ ένα σύστημα που και αυτό βασίστηκε στην «βαρβαρότητα»- όμως για να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου, καπιταλιστικό είναι το σύστημα και στην Ολλανδία ή την Σκανδιναβία, όμως αυτό δεν τους απέτρεψε ώστε να δημιουργήσουν λειτουργικά, ευνομούμενα και ενίοτε κοινωνικά κράτη.
Με τα καλά του και τα (πολλά) στραβά του, εμείς στην Ελλάδα έχουμε βιώσει έναν στρεβλό, «άναρχο», καπιταλισμό- φιλελευθερισμό, που δεν είχε ούτε τους βασικούς κανόνες, που δεν τήρησε ούτε τις βασικές ισορροπίες.
Όχι λοιπόν στην δαιμονοποίηση του κεφαλαίου, αλλά όχι και στην θεοποίηση του. Το ζητούμενο μας είναι παιχνίδι με κανόνες που τηρούνται. Θα δώσω το παράδειγμα των ΗΠΑ και τι συνέβη όταν καταστρατηγήθηκαν οι κανόνες: Η κυβέρνηση Κλίντον κατάργησε την νομοθεσία αυστηρότερου ελέγχου στους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς της χώρας, που υπήρχαν- δεν θυμάμαι ακριβώς- ή από την εποχή του Ρούσβελτ ή του Τρούμαν... Το αποτέλεσμα ήταν να σκάσει το κανόνι της Λήμαν και εκ των υστέρων να βγει η κυβέρνηση Ομπάμα και να επαναφέρει τον έλεγχο.
Δεν είμαι οπαδός των πατερναλιστικών θεωριών, αλλά η ιστορία θέλει το κεφαλαίο να χρειάζεται την (λογική) κρατική εποπτεία, γιατί διαφορετικά είναι ανεξέλεγκτο και η δράση του- ορμώμενη από τη απληστία-μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.
Κανόνες στο παιχνίδι λοιπόν...
