Ολόκληρη <---- η ιστορία της ελληνικής "ποπ και ροκ", είναι μία ιστορία απόπειρας αντιγραφής ιδεολογημάτων, στυλ, μόδας, στιχουργικής και δε συμμαζεύεται. Ο συγκεκριμένος συνθέτης, ενοχλεί διότι έκανε mainstream αυτή τη τάση, σε αντίθεση με ολόκληρες στρατιές προκατόχων του που - στη καλύτερη περίπτωση - έφτασαν να παίζουν μέχρι το Ριάλτο στη Κυψέλη. Δηλαδή, δεν τον μισούν επειδή είναι "κακός", αλλά ακριβώς επειδή είναι πολύ-πολύ "καλός".
Όποιος έχει εργαστεί ποτέ μεθοδικά για οποιονδήποτε σκοπό, γνωρίζει χωρίς αμφιβολία ότι αυτό το είδος επιτυχίας μόνο τυχαία δεν έρχεται. Ναι, ίσως δεν είναι καλλιτεχνική επιτυχία, αλλά είναι σίγουρα εμπορική επιτυχία, δηλαδή εξαιρετικό ταλέντο στην ανίχνευση επαγγελματικών ευκαιριών, εξέχουσα ικανότητα στον χειρισμό των ιδιαιτεροτήτων πολύ ιδιότροπων ανθρώπων (όπως οι τραγουδιστές της ελληνικής σκηνής), καλό (λάθος... πολύ καλό) αυτί, εμβάθυνση σε σύγχρονες μεθόδους παραγωγής, ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ αρκετή ώστε να αποφεύγει τις κακοτοπιές των media κλπ.
Τα δέκα (αυτά ή άλλα) τζιμάνια που ενδεχομένως θα πάνε στη συναυλία του Φοίβου για να κράξουν, ίσως θα έπρεπε προηγουμένως να περάσουν από κάποιο χαρτοπωλείο για να αγοράσουν σημειωματάρια και στυλό για να κρατήσουν σημειώσεις. Ειδαλλιώς, θα έπρεπε να έχουν να επιδείξουν έργο εφάμιλλο της αλαζονείας και της ζήλιας που κρύβεται πίσω από τέτοιους αφορισμούς.
Έκλεισε το Ριάλτο εδώ και πολλά χρόνια, κύριοι.
