Α! και να ζητάτε επίμονα αποδείξεις. Πολλά Ωδεία μαιμουδίζουν στο θέμα και είτε τις ξεχνάνε' date=' είτε κόβουν ένα συμβολικό ποσο. Ουστ...[/quote']
Αυτό εννοείται πάντα και παντού.
Ένα περιστατικό, σπουδάζω και διδάσκω βιολί.
Είχα φτάσει στο 7ο χρόνο σπουδών και μετά από κάθε φορά επιτυχημένες εξετάσεις έπρεπε να βρίσκομαι στην μέση Β' ή έστω Α'. Ανακαλύπτω λοιπόν εγώ κι άλλα παιδιά πως έχουμε μείνει στην στην Α' κατωτέρα (για όσουν δεν ξέρουν είναι κάτι σαν το 4ο έτος).
Απαιτούμε διόρθωση και μας λέει ο παπατζής διευθηντής να δώσουμε εξετάσεις. Μας ζητάνε και 70 χιλιάρικα τότε (το `98 ) για κατατακτήριες υποτίθεται εξετάσεις. Εγώ ξεχνάω να τα δώσω και δεν μου τα ζητάνε ποτέ οπότε υποθέτω πως τα λεφτά κάποιοι τα τσέπωναν κι ε΄γω τους ξέφυγα κατα λάθος...
Το νόημα είναι η !@%$#% η άγνοια που χτυπάει παντού:
1) Ένα ωδείο πρέπει να έχει οπωσδήποτε συλλογο γονέων (γιατί μιλάμε συνήθως για παιδάκια και όχι για ενήλικους).
1) Τα απαρχαιομένο γαλλοπρεπές σύστημα εκπαίδευσης (δεν είναι δυνατόν στην Ελλάδα τώρα να μην μαθαίνουν στα παιδιά τη είναι το χιτζάζ αλλά να τους βάζουν να μάθουν απο έξω την έκταση του όμποε!), με τον απόλυτο διαχώρισμό δυτικής και ανατολικής κ εντόπιας μουσικής. Το σύστημα: αρμονία-αντίστιξη-φούγκα-σύνθεση; και έφυγες...
1)Οι αμφιβόλου αξίας καθηγητές που τελείωσαν το ωδείο της γειτονιάς τους (αν το τελείωσαν) και δεν έχουν καμιά επίσημη ενημέρωση για τα παιδαγωγικά.
1) Το ότι ένας μεγάλος αριθμός μαθητών του ωδειακού συστήματος σκάει μέχρι και 40 χιλιάδες ευρούδια για να τελείωσει τις σπουδές του και να μην έχει καταλάβει τίποτα για την ΜοΥσΙκΗ!
Και ένα κράξιμο!
1) Το ότι οι αρμόδιοι υπουργοί πολιτισμού (μην πιάσουμε και τους παιδείας) είναι κάτι βουλγαράκηδες και λιάπηδες (αυτό τα λέει όλα)!
Συγνώμη που τα λέω μονόπλευρα (και μονότερμα) σήμερα αλλά τουλάχιστόν εκεί στην επαρχία τραβήξαμε πολλά για την (και καλά) μουσική κι ας ήμουν από τους τυχερούς που πληρώναν 8 χιλιάρικα το μήνα (Πήγαινα σε δημοτικό ωδείο) και πήγαιναν στα τότε μερακλίδικα μουσικά σχολεία...
