Να σου πω κι εγω την αποψη μου γιατι ειχα τις ιδιες ανυσυχιες καμια 15αρια χρονια πισω (και λιιιιγο παραπανω). Κι εγω ειμαι κλασικος κιθαριστας, πηρα το διπλωμα μου το 1998 και λιγα χρονια πιο πριν ειχα παρει την πρωτη μου (σοβαρη) ηλεκτρικη. Απο την αρχη ειχα 2 μεγαλα προβληματα. Το πιασιμο στο αριστερο χερι και την κινηση της πενας. Ειδικα αν εχεις μεγαλα δαχτυλα (οπως εγω) θα ταλαιπωρηθεις αρκετα για να βρεις την σωστη θεση. Το μπρατσο της κλασικης ειναι διπλασιο απο τις ηλεκτρικης σε ολες τις διαστασεις (υψος, πλατος, παχος...). Επισης ξεχνα πλεον "τον αντιχειρα στο μεσο της ταστιερας και απεναντι απο τα δαχτυλα". Στην ηλεκτρικη 9/10 φορες ο αντιχειρας αγκαλιαζει την ταστιερα και βγαινει απο πανω. Επισης δεν ισχυει η καθετη θεση του αγκωνα καθως και της παλαμης ως προς την ταστιερα. Θα πρεπει ουσιαστικα τα δαχτυλα σου να "κοιτανε" εσενα και οχι το ταβανι.
Τωρα για το δεξι χερι... Μεγαλη κουβεντα.... Και τι να πει κανεις οταν τεραστιοι κιθαριστες παιζουν με δαχτυλΟ, με δαχτυλΑ, με πενα, με κινηση καρπου, με κινηση δαχτυλων, με κινηση αγκωνα, με το ενα ποδι κουτσο, με τους πλανητες ευθυγραμισμενους κτλ κτλ κτλ. Εγω παντως εμαθα λαθος και παιζω με πενα και να κινω-σπαω τα 2 δαχτυλα που κραταω την πενα, αντιχειρα-δεικτη. ΟΚ, καποιοι θα πουν δεν υπαρχει λαθος και σωστο. Και συμφωνω, αλλα καλυτερα να δεις μερικα βιντεακια ωστε να μαθεις τον ενδεδειγμενο τροπο (sic....χιχι). Τοτε δεν υπηρχε το ιντερνετ στο Ελλαντα και κατεβαιναμε στο κεντρο και χαζευαμε μουσικους που διαλεγαν κιθαρες στα διαφορα μαγαζια.....